Kiza Magendane

Student. Ondernemer. Dromer.

Zullen we het eens over mijn intentie hebben?

Ik woonde een paar maanden in Nederland toen ik blogs op Hyves publiceerde. In het Nederlands. Uiteraard, die stukken hadden altijd taalfouten. Mensen zeiden letterlijk tegen mij dat het geen zin had om te schrijven – het was toch een vreemde taal? Ik heb het over negen jaar geleden. Mijn blogs waren af en toe uitgelicht. Dat betekent dat ze op de voorpagina van Hyves kwamen waardoor mensen die niet vrienden van mij waren het ook konden lezen.  Als ik uitgelicht was, was ik meer dan trots.

In de post-hyves tijdperk had ik een blog getiteld ‘Beperkt vocabulaire’. Omdat ik ondanks mijn beperkte woordenschat in het Nederlands, de schoonheid van verhalen en ideeën met de wereld delen delen nog steeds waardeerde. Hier  is het museum van deze blog te vinden, met mijn allereerste post in het jaar 2010. Het jaar daarna schreef ik op een andere blog van mij dat ik ben geboren om ‘jou’ dit te laten lezen.  Jaren later zouden honderden stukken van mijn hand verschijnen. Nog steeds in het Nederlands.

Ik was een scholier in het Noorden van het land. Ik was ook maatschappelijk actief – politiek actief zelfs. Ik ging regelmatig van het Noorden naar de randstad om relevante activiteiten te volgen. Terwijl ik dit deed schreef ik altijd. En nog steeds stelden mensen dat ik maar beter kon stoppen met het schrijven in een vreemde taal.

Bedankt voor zij die vanaf het begin mij volgen. Bedankt voor zij die vertrouwen in mij hebben gehad, of nog steeds hebben. Soms was er een stimulans. Zo werd ik tweede op een talentenjacht van Kunstbende in de categorie schrijven. Dat gaf mij ongelooflijk veel vertrouwen om door te gaan.

Met trillingen in mijn hand besef ik nu hoeveel schrijven voor mij betekent. Ik weet nog heel goed hoe een openbaring naar mij kwam toen ik op het punt stond om naar Nederland te komen. Ik was een vijftienjarige jongen in een vluchtelingenkamp en gebeurde er veel in mijn leven. Ik had heel veel pijn, verdiet,verwarring, woede en rancune zelfs. Het is in die periode dat mijn schrijverschap is geboren. Ik kocht een schrift en schreef dat ik ben gemaakt om een verhaal te vertellen.

Het is bijna 10 jaar geleden dat ik dat vluchtelingenkamp heb verlaten. Het is bijna 10 jaar geleden dat ik naar Nederland kwam (volgende jaar ben ik 10 jaar in Nederland). Er is in die tien jaar heel veel gebeurd. Ik heb geen woede, rancune of verwarring. Ik heb in die tien jaar mijn geluid gezocht. Ik heb mijn stijl gezocht.

Daarnaast is er op het gebied van persoonlijke en maatschappelijke ontwikkeling heel veel gebeurd. Ik ben niet meer die naive vijftienjarige die stukjes schreef op hyves en blij was als ze uitgelicht waren. Daarnaast heb ik door omstandigheden een positie gekregen die bepaalde verwachtingen met zich mee brengt. Sommige mensen zien mij als een rolmodel. Ik heb er niet voor gekozen, maar dat is de realiteit, of het resultaat van mijn handeling.

Toch wil ik iets kwijt wat mij diep raakt. Ik ben nog steeds met mijn zoektocht bezig. Ik ben nog steeds op zoek naar mijn stem. Op zoek naar mijn thuis. Ik ben nu pas begonnen met het ontdekken van de literatuur bijvoorbeeld. Ik ben 24 jaar oud, en ik ben nog steeds bezig met het afronden van mijn bachalor-opleiding op de Universiteit van Amsterdam. Kortom, ik ben jong en zoekend. Mijn rol is zoeken.

En dan wil ik het hebben over profileren: Is Kiza bezig zelfprofilering? Ik denk dat het klopt. Ook al is het niet bewust, maar ga ik het niet ingewikkeld maken. Ik ben vast wel met zelfprofililering bezig. Ik denk dat ik voor altijd ben bezig geweest met mij weg vinden in een samenleving die nieuw voor mij was. Ik denk dat ik, net als velen op zoek ben naar erkenning, zekerheid en bevestiging. Ik denk dat ik net als velen op zoek ben naar een positie om iets voor elkaar te krijgen.

Voor wie doe ik het? Ik denk dat ik net als velen het voor mijzelf doe. Ik wil niemand kwetsen met deze uitsprak. Maar toen ik stukjes schreef op Hyves en op mijn blogs – deed ik het voor mijzelf. Toen ik naar de Randstad ging om mijn Drentse wereld te verruimen, deed ik dat voor mijzelf. Toen ik besloot om mijn best te doen en een vwo diploma te halen – deed ik dat in de eerste instantie voor mijzelf.

Ik ben geen woordvoerder van vluchtelingen, Afrikanen, zwarte mensen of welke groep dan. Je kunt mij in een hokje van een zwarte jongen die als vluchteling naar Nederland is gekomen plaatsen. Dat kan en dat is in zeker zin een versie van mij. Maar wat ik ben staat los van deze hokjes en staat los van wat ik doe.

Wanneer mensen erkenning geven voor wat je doet en ineens jouw handelingen willen beperken, vergeten ze vaak dat het door die handelingen is dat ze jou in de eerste instantie gingen waarderen. Het is eenzaam in Amsterdam, mensen lachen met elkaar maar gunnen elkaar niets. Ik heb het mee gemaakt. Ik snap het ook – iedereen is bezig met overleven, of beter gezegd, een plek vinden in de samenleving. Veel te vaak vergeten mensen dat je hard moest vechten om een bepaalde positie te bereiken en willen ze de middel die je hebt gebruikt om die positie te bereiken uit de hand nemen. Maar weet je wat.. ik heb liever geen positie.

Ik schrijf voor niemand. Ik schrijf omdat ik in de eerste instantie nog steeds geloof dat ik een verhaal draag. Niet om een fanbase te creëren, niet om een gemeenschap tevreden te stellen.

Dus zullen we het over mijn intentie hebben?

Ik ben jong.. en zoekend. Dat is mijn rol.  En natuurlijk ben ik een vriend, broer, geliefde… ga zo door.

3 reacties

  1. Ik ken je niet; had nog nooit van je gehoord. Bij toeval kreeg ik deze blog onder ogen en las hem helemaal. Ik kan je maar 1 ding zeggen: Ga door. Laat je niet tegenhouden.

    Zo nu die brok nog uit mijn keel.

    • kizamag

      2 oktober 2016 at 09:43

      Beste Sjaak,

      Ontzettend bedankt voor jouw reactie.

      Het is mooi dat internet het mogelijk maakt dat je dit kan lezen – zonder dat wij elkaar kennen.

      Ik blijf zeker schrijven! Dank u wel!

      Groet,

      Kiza

  2. Hé Kiza!

    Door een groepsgesprek die was geopend op facebook verscheen je naam in die groep als “Kiza Magendane heeft de groep verlaten”. :)En zo kwam ik op je facebook en bij deze blog. Wauw kan ik wel zeggen! Gaaf om te lezen hoe je verder gegaan bent met schrijven ondanks mensen die zeiden: Stop! Ik ben benieuwd hoe je zoektocht door het leven verder gaat.

    Be blessed in the Lord!

    Groetjes,
    Anne-Marie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

© 2017 Kiza Magendane

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑