Dit blogitem is geen ruimte om Quinsy Gario te verdidigen tegenover mensen die uit intellectueel luiheid geneigd zijn om iedere argument die de status quo ter discussie stelt als gezeur of zeiligheid te bestempelen.  Ik ben van mening dat Nederland Quinsy Gario ooit dankbaar zal zijn. It is a matter of time, maar daar gaat dit blogitem niet over.

Ik wil wel iets van Quinsy Gario met jou delen. Deze woorden sprak  Gario in 2013 in het debatcentrum de Balie te Amsterdam. Omdat je waarschijnlijk nooit de kans hebt gekrijgen om deze woorden te analyseren,  dit is jouw kans. Wees zelf een getuige van de probleemomschrijving en de oplossingsrichting die Gario presenteert aan Nederland. Het is aan jou zelf om het te analyseren en te begrijpen.

[…
Voor mij gaat het om solidariteit. Het samen bewerkstelligen van toegang tot middelen voor een volledige deelname aan de Nederlandse samenleving. Niet alleen met waar men je goed genoeg voor vindt, maar waar je jezelf naar toe werkt. En dan bedoel ik niet alleen solidariteit in de zwarte gemeenschap maar ook intergenerationeel, interstedelijk, interetnisch en interraciaal.

We gaan er ook altijd uit van een zwarte gemeenschap omdat we dezelfde huidskleur delen. Maar net zo goed als dat je Duitsers en Nederlanders heb die slechts een huidskleur delen is dat ook zo met de vele groepen mensen die een zwarte huidskleur delen. Er is een wezenlijk verschil tussen een African-American en een Afro-Nederlander. Tussen een Antilliaan en een Surinamer. Een Ghanees en een Somalier. Een verschil van rechten en handelingsvermogen. Van wensen en dromen. Van doelen en inzicht. Van cultuur en gebruiken.

Dat we in Nederland tot dezelfde gemeenschap worden toebedeeld zegt niet alleen wat over de mensen die onze achtergronden willen vervlakken zodat ze ons kunnen begrijpen, maar ook over het falen van pogingen om die kortzichtigheid van anderen om te zetten tot een voordeel in het gezamenlijk nastreven van gelijkwaardigheid. Solidariteit ontbreekt omdat we onszelf nog steeds in een keurslijf willen persen van een onbesproken overeenstemming van wat het betekent om zwart te zijn in Nederland…]

Gario is niet alleen in de strijd voor zwarte Emancipatie in Nederland. Zie bijvoorbeeld deze prachtige woroden door de Amsterdamse publicist Simone Zeefuik:

[…Wij die ons op 18 januari 1919 verenigden en het Hugo Olijfveldhuis betraden
wiens centra Flamboyant waren
die in Zami een nieuwe spelling van onze naam vonden
die geen tijden hadden om door anderen gedefinieerd te worden en onszelf
ZMV noemden
Wij en ons Zwart Beraad
onze OCAN
BLAAC bookstore
Soapbox
onze dialoogtafels
onze ASAH
Imagine IC
ons New Urban Café..]

Wij doen dingen.