Maakt het dragen van de titel ‘student’ iets uit bij mijn voor mijn aanwezigheid en mijn bijdrage in de publieke ruimte? Ik heb regelmatig te horen gekregen dat ik beter de titel ‘student politicologie’  kan weghalen bij mijn professionele bezigheden en optredens.  Wie neemt een student nou serieus? Door mezelf als ‘publicist, sociaal ondernemer’ of iets anders te branden zal ik serieus genomen worden, is de veronderstelling.

Ik heb besloten om de titel ‘student’ weer op mijn site te plaatsen. Dat is omdat ik die titel zelf als een achievement (prestatie) in mijn leven zie.

Ik kan mij herinneren dat ik ongeveer 8 jaar geleden, toen ik nieuw in Nederland was,  ik een advies kreeg het laagste niveau van het MBO te doen (Niveau 1). Ik vond dit niet bij mij passen.  Er zijn wonderen gebeurd en op één of andere manier ben ik op het vwo beland. Enerzijds door hard te werken, maar anderzijds doordat er mensen waren die mij die kans gaven.

Hoe was het op het vwo? Mijn beheersing van de Nederlandse taal was gewoon vwo-onwaardig. Het was helemaal niet makkelijk.
Ik had een blog toentertijd getiteld: ‘ Beperkt vocabulair’. Omdat ik er met mijn beperkte vocabulair alles aan deed om toch iets te doen, te bloggen, te studeren, etc.

Ik gaf deze TEDxTalk in Delft om uit te leggen hoe ik mijn weg in Nederland heb gevonden.

Student zijn als verlossing
Regelmatig ging ik vanuit het Noorden van het land (waar ik woonde) naar de Randstad. Dit deed ik omdat de meeste dingen die mij interesseerden in mijn vrije tijd zich daar afspeelden. Ik was politiek actief bijvoorbeeld. Ook bezocht evenementen zoals de dag van de VN en de Afrikadag.  Elke keer kwam ik mensen tegen die op de universiteit studeerden. Ik was regelmatig de enige scholier, zo niet een van de weinig. In het jaar 2012, toen ik meedeed aan een televisieprogramma genaamd ‘VPRO Premier gezocht’ was ik wederom de enige scholier van alle kandidaten. Dat was in het jaar dat ik net voor mijn vwo was gezakt.

Maar toen kwam een jaar later dat vwo-diploma, als een wonder. En het voelde toen, drie jaar geleden, als een bevrijding. Op mijn Facebook schreef ik: ‘ Ik ben klaar voor de grote wereld’. Mijn mentor was positief verrast door en trots op mij, dat ik ondanks mijn gekheid toch er in slaagde deze diploma te behalen. Op de diploma-uitreiking van mijn school gaf ik als enige student een speech, waarin ik mijn school bedankte. Het voelde als een noodzaak.

Van ver gekomen
Het is deze maand precies negen jaar geleden nadat ik naar Nederland ben gekomen. We zijn nu precies drie jaar verder nadat ik mijn vwo-diploma heb gehaald. Voor mij, is het behalen van dat diploma de grootste prestatie die ik in Nederland tot nu toe heb geleverd. Ik snap dat velen onder de indruk zijn van mijn andere activiteiten (in de krant publiceren, op televisie komen, advies bij ministeries etc…), ik ben daar ook trots op. Maar Ik ben nu, en de komende jaren gewoon een student, en dat voelt voor mij als iets om trots op te zijn, juist omdat het niet makkelijk was om die titel te behalen. Medestudenten op de universiteit kunnen voor mijn gevoel dan ook niet beseffen wat voor weg ik heb moeten afleggen om uiteindelijk in dezelfde collegebanken als hen te belanden.

Het was geen gemakkelijke weg, en het is geen makkelijke weg. Ik ben dankbaar voor mijn docenten die het vertrouwen in mij hadden ondanks mijn gebrekkige taalbeheersing.

Wat ik met deze inzicht kan
Ik realiseer mij ook dat ik veel kansen heb gekregen. En nu na een aantal jaren op de universiteit te hebben rondgelopen besef ik hoe ontoegankelijk het is. Ik heb eerder in een persoonlijk verhaal laten weten dat ik ervoor open sta om andere jongeren die als nieuwkomers naar Nederland zijn gekomen te inspireren om het beste uit zichzelf te halen. Ik heb ideeën over hoe ik dit wil doen (via spreekbeurten bijvoorbeeld). Maar ik merk ook dat de universiteit een bepaalde habitus vraagt die niet iedereen heeft. Ik denk dat de universiteit meer moeite kan doen om meer mensen te betrekken die niet per definitie in het plaatje passen.
Je hoort het, ik ben trots dat ik ondanks alles erin ben geslaagd om erbij te horen. Dat klinkt verschrikkelijk, maar ik denk dat iedereen erbij wil horen. Juist voor een nieuwkomer in Nederland. Ik heb ervoor gekozen om erbij te horen.

Voor alle duidelijkheid dan maar: Dat ik een student ben beperkt mij niet om andere dingen te doen. Ik geloof in de combinatie van leren en doen. Als schrijver, opiniemaker, etc.. geloof ik dat de universiteit mij tools geeft om toe te passen in de praktijk. Dus voorlopig geniet ik van die titel: ‘ Student, ondernemer, dromer’.