De personage probeert je het gevoel van een zwevende burger mee te geven,
Zonder nationaliteit, zonder jeugdvrienden.
Hij probeert je het gevoel van een vluchteling te geven,
Reizend over de oceanen heen,
Dit kan nooit vrijwillig zijn.

Niemand wenst om zijn geboorte dorp te verlaten,
Elke mens heeft behoefte aan vastigheid en zekerheid.
Iedereen heeft behoefte aan een glimlach,
van je vrienden, families en geliefden.
Wie heeft jou ooit verteld dat iemand dit vrijwillig kan verlaten?

De personage droomt van een wereld waar iedereen zich thuis voelt,
Een wereld waar men jou beoordeelt op het feit dat je een mens bent, en niet om het feit dat je elders bent geboren.
Aangezien deze wereld nog niet aangekomen is,
Blijft de personage dromen.

Dromen is onderdeel van zijn hoop geworden,
Zijn ogen sluitende hoort hij een stem die hem zegt:
” je bent mijn kind, ik heb je een huis gemaakt”
Dan wordt hij wakker, en realiseert hij dat hij duizend kilometers af te leggen heb om dat huis te bereiken.

25 december 2012 geschreven


Ik ben in de maand juli in Irland om een boek te schrijven over Afrikaanse vluchtelingen in Europa.
Het bovenstaande gedicht weergeeft wat je ongeveer kunt verwachten.