Kiza Magendane

Student. Ondernemer. Dromer.

Pagina 2 van 44

Black Lives Matter and symmetrical glocal solidarity against white supremacy

Pan-Africanism has its source outside the continent. Civil Rights movements leaders were connected to their African brothers and sisters and supported their journey of independence. White supremacy as a system is a universal reality and not only in the American or western context.

What we need now is a symmetrical form of solidarity. In doing so, we need to understand the local context in which oppression and marginalisation take place. Obviously, the Afro-American reality is not the Afro-European or African reality. Therefore, America is not the centre of the world. When we say ‘Black Twitter, Black Tumblr or even #BlackLivesMattter‘, we certainly don’t mean ‘Africa Tumblr, Afro-Europe Twitter of #AfricanLivesMatter‘.

Wayne Modest always talk about the second colonialism. Meaning that the American black discourse and reality has become a template for the black reality worldwide. This needs to be questioned. When Papa Wemba dies the world will not mourn the same as it would mourn for Prince or Michael Jackson. When 6 million people in Congo die and thousands of Africans loses their lives in the Mediterranean sea, there is no #AfricanLivesMatter or global outrage. There’s a power relation based on the geographical reality.

Where you stand defines the value of your life. Continental Africans who were always silent on racial issues in the Dutch context or on the human crisis in the Mediterranean sea, suddenly tweet and post on their Facebook #BlackLIvesMatter. It means that they somehow relate themselves to afro-American reality.

We need to stand in solidarity and deconstruct a system of oppression and inequality wherever in the world. We need to understand the local context, acknowledging that the Democratic Republic of Congo is not the United states. At the same time, we need to work together because there’s a lot that people on the African continent can learn from the Black (American) diaspora, without losing their own local reality.

Imagine a reality where the world advocates: African lives matter. People like Patrice Lumumba tried to advocate for this voice and in the context of Pan-Africanism. As mentioned, this Pan-Africanism had its source outside the continent, inspired by the Afro-American and Afro-Caribean discourse and engagement. We need a glocal symmetrical solidarity, where the BlackLivesMatter movement goes beyond the American reality. I am positive that this is going to happen, especially now are more connected than ever. We can easily share the local contexts and inspire each other’s trough literature, arts and music for instance

Ons privilege, wij, bi-cututurele Nederlanders

Mensen zoals ik, bi-culturele Nederlanders hebben een ongekende privilege als het gaat om burgerschap. Vaker wordt onze multi/bi-culturele achtergrond gezien als een zwakte of een nadeel. Soms worden we zelfs als slachtoffers gezien. Het kan kloppen. Echter, de werkelijkheid is dat het hebben van een Turkse of een Marokkaanse roots juist een verrijking is. Niet alleen omdat je een brede referentiekader hebt ten opzichte van de meeste Nederlanders.

De privilege om een bi-of multiculturele Nederlander te zijn ligt in het feit dat je optiemogelijkheden hebt. Je kunt gewoon KIEZEN. Het vermogen om te kunnen kiezen tussen culturen is een privilege waar 73 procent van autochtone Nederlanders geen gebruik van kunnen maken. Autochtone Nederlanders (voortaan: Hollanders) hebben geen andere keuze behalve dat ze alleen maar Nederlanders zijn.

Nederlanders met een multi- of een bi-culturele achtergrond kiezen vaak bewust voor Nederland. ‘Nederland is mijn vaderland’, betoogt Zihni Özdil. Maar ze gaan ook vaker op vakantie in Marokko of Turkije. Ze hebben hier vaker familie. Daardoor kunnen ze makkelijk van beide werelden het beste van profiteren. Hollanders kunnen dat niet. Het feit dat je de beste aspecten van een cultuur kunt selecteren is al een privilege. Dat brengt veel rijkdom met zich mee – kijk maar naar de werken van Kader Abdolah of Ali B bijvoorbeeld. Bi-culturelere Nederlanders die Nederland van nieuwe perspectieven voorzien.

Het privilege van multi- of bi-culturele Nederlanders zie ik ook om mij heen aan mensen die strategisch kiezen wanneer ze Nederlanders zijn. Het claimen van burgerschap omdat Nederland jou bepaalde voordelen geeft (structuur bijvoorbeeld). Zich distantiëren van Nederlanderschap wanneer je de witte man wil aanspreken op discriminatie of omdat bepaalde aspecten jou niet aanspreken (rigiditeit bijvoorbeeld).

Andersom gebeurt het ook trouwens. Twee voorbeelden.  De media in Nederland is goed in het framen van Marokkaanse-Nederlanders als Nederlanders als zij iets ‘goeds’ doen (een doelpunt voor het Nederlandse elftal maken bijvoorbeeld). Dezelfde media is ook goed in het framen van Marokkaanse-Nederlanders als ‘Marokkanen’ als ‘Marokkanen’ als ze iets niet goed doen (Het in brand stichten van auto’s in Ede bijvoorbeeld).

Is het verwonderlijk dat multi- en bi-culturele Nederlanders dan zelf kiezen wanneer ze Nederlanders zijn?

In een voetbalwedstrijd Nederland-Turkije wel voor Turkije zijn, en in een wedstrijd Nederland-Frankrijk wel voor Nederland zijn. Als er dan een oorlog tussen Nederland en Turkije plaats vindt, vechten Erdogan-stemmers in Nederland aan de Turkse kant of aan de Nederlandse kant?

Je ziet het. zoveel voordelen, je kunt zelfs selecteren wanneer je Nederlander bent en wanneer niet. Is het meten met twee maten? Of is het simpelweg een privilege?

Geef burgemeesters een discretionair bevoegdheid

Bij wet mag de minister of de staatsecretaris die verantwoordelijk is voor asiel en immigratie zijn discretie gebruiken om buiten de rechter en het IND om, om te bepalen of een asielzoeker in Nederland mag verblijven. Het verhaal van een Syrische vrouw die naar Duitsland terug gestuurd moet worden door zogenaamde Dublin-regeling maakt weer duidelijk waarom de discrectie van het ministerie verplaatst moet worden naar de lokale politiek.

Telkens weer staan burgemeesters machteloos ten opzichte van het landelijk beleid als zij asielzoekers die in hun gemeenten wonen daar proberen te houden. Dat wordt regelmatig gemanifesteerd via asielzoekers(kinderen) die uit dreigen gestuurd te worden terwijl de burgemeesters en de bewoners van de gemeenten waarin zij wonen hen graag willen behouden.
De burgemeesters van Weert Jos Heijmans (D66) wil graag de Syrische vrouw die terug naar Duitsland gestuurd moet worden in zijn gemeente behouden. Toch denkt het IND en het DT&V daar anders over.

Wat is hier aan de hand?

We hebben te maken met een situatie waarin het beleid vanuit Den Haag en Brussel te rigide is en geen ruimte biedt aan de lokale werkelijkheid. Nederlanders die zich inzetten om asielzoekers een thuis te bieden in hun gemeenschap worden volledig genegeerd door overheidsinstellingen die om de wil van de wet zich als een robot gedragen.

Om er voor te zorgen dat menselijkheid niet uit het oog verloren wordt, is het belangrijk om burgmeesters een discretionaire bevoegdheid te geven om te bepalen of asielzoekers in hun gemeenten mogen blijven of niet. Zij zijn als burgervaders beter op de hoogte van de ontwikkeling van deze asielzoekers en hebben baart bij dat deze hier hun thuis bouwen en een bijdrage leveren aan de lokale gemeenschap.

Eerder schreef ik n.a.v. Marcía die dreigde uitgezet te worden:

“Geef bijvoorbeeld burgemeesters een discretionaire bevoegdheid om meisjes zoals Márcia een permanente verblijfsvergunning te verlenen. Want zij hebben inzicht op wat de bewoners willen.”

Veder lezen van het stuk: Maak het asielbeleid rechtvaardiger 

Mijn gedicht spreekt voor mij

Aan de rand van de stad brandt het vuur,
Hier mag ik stil zijn,
Onderdeel gemaakt van een geheel
Als ik mijn geliefde in de ogen kijk dan voel ik het ook,
De verantwoordelijkheid om ook bij te dragen aan dat geheel
Ik geniet van mijn vrijheid,
Denk maar aan die lentemiddag in het vondelpark,
De zonnestralen die kristalen weerskasten over jouw huid,
De glimlach van het meisje in een wit jurk,
Haar donker huidskleur contrasteert met haar omgeving,
Voel echter,
Dat zij hier mag dromen, kritisch zijn en bekrompenheid bevechten zodat haar kleinkinderen het beste uit zichzelf kunnen halen,
Ik geniet van onze vrijheid,
Omdat ik een referentiekader heb, want, wat is de waarde van vrijheid als wij niet weten wat onvrijheid betekent?
Ik koester mijn vrijheid – door niet te kwetsen, door empathie te tonen,
Mijn gedicht spreekt voor mij,
En ik schrijf,
Want aan de rand van de stad verdrinken duizenden Afrikaanse gelukzoekers,
Ik mag in alle vrijheid zeggen dat een zoektocht naar geluk geen misdaad is,
Ik mag in alle vrijheid zeggen dat wij in deze stad ruimte moeten bieden aan zij die aan de rand van de stad nog dreigen verdrinken,
Hier ben ik,
Mijn gedicht spreekt voor mij,
En ik schrijf
Bewust van de vrijheid die ik heb,
Dankbaar,
Want aan de rand van de stad brandt het vuur
En wij hebben hier een referentiekader nodig om de waarde van vrijheid te kennen
Laat mijn pen die referentiekader zijn,
Laat mijn gedicht voor mij spreken,
Hier, in de veilige poorten van de stad
Laat mijn pen voor het vuur aan de rand van de stad schrijven,
Mijn gedicht spreekt voor hen,
Zij die aan de rand van de stad op zoek naar geluk zijn,
Mijn gedicht spreekt voor ons,
Wij die in de veilige poorten van de stad weer moeten leren dat deze vrijheid niet vanzefsprekend is
Ik geniet van mijn vrijheid
In deze veilige poorten

Politieke beweging Denk geïntroduceerd

We weten nog niet hoe succesvol de politieke beweging Denk  gaat worden in politiek Den Haag, maar dit is mijn voorlopige conclusie: het establishment moet beseffen dat er met Denk  een serieuze avant-garde politieke partij in Nederland is ontstaan. Ik heb verschillende lieden van het politieke midden gesproken (van CDA tot D66) – en de meeste lijken Denk nog steeds niet serieus te nemen. Dat is in principe dom, maar ook zonde.

Want wie minstens vijf minuten van zijn leven besteedt in het bestuderen van Denk komt tot deze ontdekking: Denk speelt in op de polarisatie die Nederland kenmerkt, vult een gat in het Nederlandse politieke electoraat en begrijpt heel goed hoe de nieuwe media (sociale media) kan worden ingezeten om te communiceren.

Persoonlijk vraag ik mij regelmatig af of Denk opportunistisch bezig is(vooral door racisme hoog op de agenda te zetten – racisme jegens de witte man bespreekbaar maken en wel zwijgen over racisme in de Turkse gemeenschap jegens de zwarte medemens, bijvoorbeeld). However, dat is een hypocriete constatering van mij. Want, welke politieke partij is niet opportunistisch bezig? De SP, GroenLinks, D66 en al die andere partijen zijn net zo opportunistisch , want opportunisme is de kern van parlementaire democratie.

Ik wil jullie niet belasten met een complexe discussie over democratie, maar we kunnen wel stellen dat democratie zoals we dat met elkaar hebben afgesproken, om belangen draait. Daaruit kunnen wij stellen dat Denk, net als de PVV, een partij is die heel goed reageert op bepaalde  belangen in de samenleving en een gat vult dien in het parlementaire electoraal.

Laten we afwachten hoe het afloopt, want Denk is meer dan peilingen en zetels in de kamer. Denk is bezig met een missie, je kunt het leuk vinden of niet, maar politiek draait om veel meer dan alleen maar zetels in de kamer te hebben. Het draait om zichtbaarheid, belangen accentueren, het volk mobiliseren, zaken op de agenda te zetten, het debat aanwakkeren en veel andere aspecten.

We wachten af hoe het verder gaat lopen met Denk. Mijn vermoeden is dat andere partijen Denk zullen kopiëren. They better start now.

Bron foto: Facebookpagina Denk

Geen keuze

Ik schrijf omdat ik dankbaar ben, maar ook omdat ik geen keuze heb. Ik wil spreken voor zij die geen stem hebben want mijn stem was ook ontnomen. Iedereen heeft zijn motivatie. Weet waarom je het doet en het is de taak van de buitenwereld om commentaar te leveren. Ik kwam naar binnen en ik schreeuwde. De volgende dag wisten men hoe ik heet.

Mijn droom is nog steeds om er voor te zorgen dat hun namen ook niet vergeten worden. Ik schreeuwde en men zag mij en gaf mij kansen. Met zoveel kansen, zoveel mogelijkheden voel ik de verantwoordelijkheid om iets te doen. Ik voel mij geroepen om hun grieven te delen, want als jij en ik het niet doen, wie zal het dan doen?

Methodes verschillen. Ik kwam naar binnen en ik heb er voor gekozen om mee aan de tafel te zitten. Ik had ook buiten kunnen blijven en vanuit de deur schreeuwen.

Methodes verschillen. Ik ging de brug over om er voor te zorgen dat hun verhaal aan de overkant gehoord zou worden. Ik had ook kunnen blijven en naar de overkant schreeuwen.

Concreet: Ik kan in mijn wereld als student een bijbaantje bij de Kiosk of de Albert Hein hebben, zaterdagavond uitgaan, zondag uitslapen. Alles kan, maar ik geloof in de diversiteit van aanpak. Ik heb voor een ongebruikelijke route gekozen. Methodes verschillen.

Dus ik schrijf omdat ik dankbaar ben. Dankbaar voor kansen die Nederland mij geeft. In mijn boek waar ik mee bezig ben: ‘De Zegetocht naar de Nederland’ zeg ik dit ook. Velen vinden dat ik er geen enkele reden heb om dankbaar voor Nederland te zijn. Alles is relatief, we kunnen abstracte of concrete discussies voeren over wat allemaal niet deugt in/aan Nederland. Ik doe er graag ook aan mee. Maar Ik vind dat wij individuele verhalen niet moeten negeren. Ik ben van een vluchtelingenkamp naar Nederland gekomen. Dit land had geen enkele reden om mij op te vangen. Maar ik heb hier samen met mijn gezin veiligheid, stabiliteit en kansen. Daarom ben ik dankbaar.

Met vrijheid komt verantwoordelijkheid – Dat heb ik Parweez Kohestanie​ (Nederlandse arts van Afghaanse komaf, die als vluchteling naar Nederland kwam) horen zeggen in een panel waar ik met hem samen zat in Zwolle. Want, waarom zouden wij in onze veilige havens blijven als anderen niet dezelfde kansen hebben?

Ik schrijf omdat ik geen keuze heb. Ik hoop dat wij allemaal geen keuze hebben. Dat wij elke dag weer onze manier vinden om het verschil te maken. Dit klinkt heel pretentieus en ik wens dat het niet was. Maar persoonlijk vind ik dat wij de wereld ten positief mogen (willen) veranderen. Het is daarbij belangrijk om te beseffen dat wij het niet alleen kunnen doen en dat wij onze beperkingen hebben.

Daarom hebben wij vrienden en familie nodig. Daarom hebben wij een thuisbasis nodig. Daarom hebben wij een houvast nodig. Daarom hebben wij ook vergeving nodig. Want in onze imperfectie moeten wij een ruimte vinden waar wij vernieuwd kunnen worden voordat wij ons kunnen inzetten voor een betere wereld. Anders zijn wij verloren, want een beter wereld wordt niet gerealiseerd door mensen die zelf niet beter worden.

Ik hoop dat wij allemaal geen keuze hebben dan ons in te zetten voor zij die niet dezelfde kansen hebben als wij. Mijn methode is het gebruiken van mijn pen. Ik schreeuw af en toe en soms verbinding ik. Soms onderneem ik ook.

Als je naar dit verhaal luistert, vraag dan jezelf af: welke methode gebruik ik omdat ik geen keuze heb? Als wij nu de wereld volledig ten positief zouden veranderen, waar zouden wij dan mee beginnen? Ik geloof dat wij bij onszelf moeten beginnen. Door in onze omgeving te kijken. Onze lokale ervaringen en persoonlijke ervaringen inspireren ons om het verschil te maken. Daarom, ik kom voor vluchtelingen op omdat ik zelf een vluchteling was. Ik bemoei mij met Nederland omdat ik in Nederland woon en mijn kinderen hier geboren zullen worden. Ik bemoei mij met het Afrikaanse continent omdat ik Afrikaanse komaf heb.

Laten wij onze eigen ervaringen gebruiken in de dingen die wij doen. Laat onze belevenis de basis zijn voor de handelingen die wij gaan verrichten. Laten wij ons inzetten, op welke manier dan ook, omdat wij dankbaar zijn. Laten wij vanuit onze dankbaarheid het verschil maken voor zij die het minder hebben.

 

Mag een student evenveel stemrechten hebben als een lokale ondernemer?

In mijn werkgroep, op mijn universiteit, hebben wij de afgelopen zes weken het over democratie en principes die  daarbij horen zoals gelijkheid en transparantie. Het is interessant om bijvoorbeeld zich af te vragen of mensen een diploma moeten halen voordat ze mogen stemmen: een cognitieve test doen om te checken of ze hun belangen nou écht kennen. Denk aan het referendum over het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne, weten mensen wat in dat verdrag staat, dan mogen ze stemmen.

In De Zevende Dag, een programma op de Belgische zender EEN, heb ik vandaag een curieuze vraag opgevangen in een vurig debat dat bezig was: Hebben studenten in een stad zoals Leuven (Groningen of Leiden voor de Nederlandse begrippen, waar veel studenten wonen) evenveel (stem)rechten als de lokale (horeca)ondernemers? Mogen studenten tussen die tussen 18 tot 23 jaar oud zijn, die geen belasting betalen en tijdelijk in een stad verblijven ook beslissen over de aanbestedingen van een gemeente of een stad?

Het draait hier om de vraag: wie behoort tot een gemeenschap en wat zijn de verhoudingen binnen deze gemeenschap? Is een stemmen de juiste methode om democratie te realiseren? En maakt het niet uit of iemand iets bijdraagt aan die gemeenschap (voor zover je dat kunt meten en of het er toe doet), om te kunnen stemmen? En, is stemmen nou écht zo belangrijk?

Jullie weten wat David van Reybrouck, maar ook Alphonse Muambi zouden zeggen. (zie: ‘Democratie kun je niet eten’ en ‘Tegen verkiezingen’).

Dit zijn de twee lessen van mijn #JudasErvaring

Ik heb #JudasErvaringen mee gemaakt en ik werd er niet vrolijk van. Een #JudasErvaring is een afgunst die je krijgt van mensen die jij vertrouwt. Het doet ontzettend veel pijn, maar dit is wat ik ervan heb geleerd en ik hoop dat je er ook wat aan hebt.

  1. Zoek positieve energie op

    Mensen die negatieve energie verspreiden doen dat niet altijd bewust maar neem afstand van ze. Als mensen vol afgunst en jalousie zitten kan het geen kwaad zijn om van ze weg te rennen. Omgeef jezelf met mensen die jou van positieve energie voorzien. Omgeef jezelf met mensen die jou scherp houden en jou steunen om vooruit te gaan.

  2. Heb een thuisbasis

    Wat je ook doet, aan het eind van de dag heb je een bed, een thuis en een omgeving nodig waar de rest van de wereld er niet toe doet. Wees hier kwetsbaar, deel jouw pijn. Heb een thuisbasis om gevormd te worden, te reflecteren, om van jouw fouten te leren en sterker te worden. Heb goede vrienden die jij vertrouwt en waar je kwetsbaar kan zijn. Heb een geliefd, heb jou familie lief en besteed aandacht aan jezelf.

Ik merk dat ik hier wil doorgaan met tips maar ik denk dat je aan de bovenstaande twee voorlopig genoeg hebt. Omgeef jezelf dus met positieve energie en heb een thuisbasis waar je kwetsbaar mag zijn, reflecteren en jezelf verbeteren.

En ja, ga door. Dat mensen jou niets gunnen, dat mensen nare verhalen verspreiden en jou veroordelen wil nog niet zeggen dat je niet van waarde bent. Wees vooral jezelf, weet waarom je het doet wat je doet en blijf doorgaan. Ga door.

Wat is jouw #JudasErvaring eigenlijk?

Bedankt voor het lezen en blijf doen wat je doet. Geloof in jezelf.


Bonus: een filmpje over de #JudasErvaring ter invulling op deze woorden hierboven.

Het Nederlandse post-multiculturalisme geïntroduceerd

Op het vorige najaarscongres van het CDA kreeg de Limburgse CDA’er Dave Ensberg de Jan Peter Balkenende Award (JPB Award) uitgereikt. Volgens de Jury had hij met zijn artikelen ‘op een enthousiaste wijze veel mensen weten mee te krijgen op thema’s als de multiculturele samenleving’. Dat is vier en een half jaar nadat de toenmalige CDA-leider Maxime Verhagen stelde: ‘De multiculturele samenleving is mislukt’. Wat is het antwoord op spanningen die gepaard gaan met deze multiculturele samenleving en hoe hangt dit met burgerschap samen?

De recente toestroom van vluchtelingen of migranten op het Europese continent maakt het debat over de multiculturele samenleving weer relevant. De hamvraag is: leidt de komst van zoveel migranten naar Europa op korte en lange termijn niet tot veel spanningen in de samenleving? Het antwoord over hoe om te gaan met deze spanningen komt verassend dichtbij: van Özdils pleidooi voor wederkerige acceptatie en niet van Kuypers notie van soevereiniteit in eigen kring.
STRUCTURELE UITSLUITING
Volgens publicist Zihni Özdil is Nederlanderschap nog steeds een exclusief concept. Zo constateert hij dat ‘Özdil’ nog steeds geen Nederlandse naam is en dat wij met ‘allochtonen’ mensen bedoelen die geen witte huidskleur hebben. In zijn pamflet ‘Nederland mijn vaderland’ dat in oktober bij de Bezig Bij verscheen, neemt hij het multiculturalisme onder de loep. Onder de mom van ‘tolerantie’, stelt Özdil, vindt er binnen het Nederlandse multiculturalisme een structurele uitsluiting plaats van minderheidsgroepen.

Het is belangrijk om een onderscheid te maken tussen multicuturaliteit en multiculturalisme. Het eerste is een feit, namelijk dat er culturele verschillen bestaan, terwijl het tweede een ideologie is, het idee dat je naar een samenleving moet streven waar verschillen geconsolideerd worden. Het is vanuit dit geloof dat progressief Nederland migranten heeft ‘getolereerd’ en etnische segregatie door de vingers heeft gezien, stelt Özdil. Dit staat echt burgerschap in de weg. Multiculturaliteit als fenomeen zich kun je lastig bestrijden terwijl multiculturalisme als ideologie vrij discutabel is, zoals het uit Özdils kritiek blijkt. Daarom is Özdil niet de enige in Nederland die het multiculturalisme onder de loep heeft genomen.

EXCESSEN VAN HET MULTICULTURALISME
Professor Paul Scheffer heeft met zijn klassieke werk ‘Land van aankomst’ ook het multiculturalisme bekritiseerd. Volgens Scheffer is er een gemeenschappelijk ‘wij’ nodig om de Nederlandse democratie en verzorgingsstaat op de lange termijn te laten functioneren. Maar voordat dit kan worden gerealiseerd moeten de spanningen die gepaard gaan met pluriformiteit worden geconfronteerd en erkend. Een geluid dat Scheffer in de recente discussie over de toestroom van vluchtelingen naar Europa herhaaldelijk op diversie podia naar voren brengt.

Een andere criticaster van het multiculturalisme is NRC-publicist Bas Heijne. In zijn veelgeprezen werk ‘Moeten we van elkaar houden?’ stelt Heijne net als Özdil en Scheffer dat progressief Nederland het debat over en de excessen van het multiculturalisme te lang heeft genegeerd. ‘Het duurde ook lang voordat men die excessen onder ogen kon zien – ze pasten eenvoudig niet in het progressieve wereldbeeld’ stelt Heijne.

‘WE MOGEN ELKAAR ZELFS HATEN’
Binnen dat progressieve wereldbeeld staat de term ‘tolerantie’ centraal. Onder dit concept verstaan wij het vermogen van verschillende groepen die elkaar eigenlijk niet mogen maar wel vreedzaam co-existeren. Daarom is Heijnes boek zeer treffend getiteld: ‘Moeten we van elkaar houden?’. ‘We hoeven helemaal niet van elkaar te houden,’ concludeert Heijne. Özdil gaat nog een stap verder: ‘We mogen wat mij betreft elkaar zelfs haten’ stelt hij.

Maar aan dat ‘elkaar haten’ zijn voorwaarden verbonden, wat Özdil betreft. Haten moet mogen en acceptatie is een voorwaarde voor co-existeren, betoogt Özdil. Weg met tolerantie. ‘Ik wil niet getolereerd worden in mijn eigen land. Ik wil gelijkheid.’ Özdil is niet de eerste in Nederland die voor dit geluid pleit. Zo heeft de politieke partij DENK een dergelijk geluid in haar politieke manifest laten horen. De analyse van Özdil is echter interessant. Tolerantie, stelt hij, is niets anders dan een manier van progressief Nederland om segregatie in stand te houden.

Onder het mom van tolerantie wonen ‘allochtonen’ en ‘autochtonen’ niet in dezelfde wijken en wordt het bestaan van witte en zwarte scholen gerechtvaardigd. Zihni Özdil stelt dus acceptatie voor in plaats van tolerantie. ‘De Nederlandse vlag is ook mijn vlag. Nederland is ook mijn vaderland. Zihni is ook een Nederlandse naam. Het wordt hoog tijd dat we dat met z’n allen gaan begrijpen.’ Özdil claimt zijn Nederlanderschap en eist acceptatie, want Nederland is ook zijn vaderland.

EEN NIEUWE FORMULE

Özdils eis voor burgerschap en zijn afkeur van tolerantie contrasteren met Kuypers notie van ‘soevereiniteit in eigen kring’. Volgens Abraham Kuyper moet men elkaar de ruimte geven om anders te zijn. Leef en laat leven, stelt hij. Maar juist met deze mythe wil Özdil afrekenen. Want onder het mom van soevereiniteit in eigen kring werd de verzuiling uitgevonden en katholieken als tweederangsburgers behandeld.

De verzuiling maakte plaats voor het multiculturalisme, maar nu blijkt dat deze ‘formule niet meer werkt’, zoals Angela Merkel liet weten. Net als zij en Verhagen hebben meerdere conservatieve leiders zoals Cameron en Sarkozy het multiculturalisme ook dood verklaard. Kortom, we hebben een nieuwe formule nodig. Wat is die formule? ‘It is demography, stupid’, stelde Dave Ensberg op christendemocraat.nl in zijn analyse naar aanleiding van de gemarginaliseerde electorale positie van het CDA in grote steden.

Nederland transformeert en Ensberg roept het CDA als volkspartij op om snel vaart te maken met een inclusieve politieke cultuur en uitstraling. Kennelijk is Ensbergs boodschap terecht aangekomen en daarom is hij beloond met de JPB Award.
HET POST-MULTICULTURALISTISCHE TIJDPERK
De politieke elite in Nederland moet een post-multiculturalistische visie voor een inclusief burgerschap formuleren. Özdils appel voor acceptatie is de moeite waard om mee te nemen in onze zoektocht naar duurzame co-existentie van verschillen binnen de Nederlandse democratie en verzorgingsstaat. Wetend dat deze acceptie een wederkerig karakter kent: de dominante cultuur accepteert ‘Özdil’ als een Nederlandse naam en daar tegenover spreekt Özdil uit dat Nederland zijn vaderland is.

Nederland als een politiek lichaam kan het zich niet permitteren om geen gebruik te maken van al haar onderdelen. Geen soevereiniteit binnen eigen kringen, maar soevereiniteit binnen het politieke lichaam. Geen tolerantie maar wederkerige acceptie is nodig om echt inclusief burgerschap te realiseren.
Dit perspectief inzien kan het begin zijn van een post-multiculturalistisch

Dit stuk verscheen eerder voor De Interruptie

Bestaan

Ik zie grote werken
Met mij verbonden,
Maar, wat heb ik daarvoor moeten doen?

Bestaan, meer niet
Door te bestaan zag, voelde en rook ik.
Door te bestaan ervaarde ik het wonder dat men ‘wereld’ noemt.

Schoonheid van in elkaar getrokken magneten,
Doorschijnende kristallen uit het diepe onbereikbare bodem
Ik zie het groen van de Amazone en de tropische Kongo

Elke handeling van een mens is van invloed op de rest van de wereld

Als ik niet wakker was,
Had de wereld misschien dan een slechter plek zijn geweest?
Ik weet het niet

Kiza Magendane – Bestaan (2012)

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2017 Kiza Magendane

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑