Mensen zoals ik, bi-culturele Nederlanders hebben een ongekende privilege als het gaat om burgerschap. Vaker wordt onze multi/bi-culturele achtergrond gezien als een zwakte of een nadeel. Soms worden we zelfs als slachtoffers gezien. Het kan kloppen. Echter, de werkelijkheid is dat het hebben van een Turkse of een Marokkaanse roots juist een verrijking is. Niet alleen omdat je een brede referentiekader hebt ten opzichte van de meeste Nederlanders.

De privilege om een bi-of multiculturele Nederlander te zijn ligt in het feit dat je optiemogelijkheden hebt. Je kunt gewoon KIEZEN. Het vermogen om te kunnen kiezen tussen culturen is een privilege waar 73 procent van autochtone Nederlanders geen gebruik van kunnen maken. Autochtone Nederlanders (voortaan: Hollanders) hebben geen andere keuze behalve dat ze alleen maar Nederlanders zijn.

Nederlanders met een multi- of een bi-culturele achtergrond kiezen vaak bewust voor Nederland. ‘Nederland is mijn vaderland’, betoogt Zihni Özdil. Maar ze gaan ook vaker op vakantie in Marokko of Turkije. Ze hebben hier vaker familie. Daardoor kunnen ze makkelijk van beide werelden het beste van profiteren. Hollanders kunnen dat niet. Het feit dat je de beste aspecten van een cultuur kunt selecteren is al een privilege. Dat brengt veel rijkdom met zich mee – kijk maar naar de werken van Kader Abdolah of Ali B bijvoorbeeld. Bi-culturelere Nederlanders die Nederland van nieuwe perspectieven voorzien.

Het privilege van multi- of bi-culturele Nederlanders zie ik ook om mij heen aan mensen die strategisch kiezen wanneer ze Nederlanders zijn. Het claimen van burgerschap omdat Nederland jou bepaalde voordelen geeft (structuur bijvoorbeeld). Zich distantiëren van Nederlanderschap wanneer je de witte man wil aanspreken op discriminatie of omdat bepaalde aspecten jou niet aanspreken (rigiditeit bijvoorbeeld).

Andersom gebeurt het ook trouwens. Twee voorbeelden.  De media in Nederland is goed in het framen van Marokkaanse-Nederlanders als Nederlanders als zij iets ‘goeds’ doen (een doelpunt voor het Nederlandse elftal maken bijvoorbeeld). Dezelfde media is ook goed in het framen van Marokkaanse-Nederlanders als ‘Marokkanen’ als ‘Marokkanen’ als ze iets niet goed doen (Het in brand stichten van auto’s in Ede bijvoorbeeld).

Is het verwonderlijk dat multi- en bi-culturele Nederlanders dan zelf kiezen wanneer ze Nederlanders zijn?

In een voetbalwedstrijd Nederland-Turkije wel voor Turkije zijn, en in een wedstrijd Nederland-Frankrijk wel voor Nederland zijn. Als er dan een oorlog tussen Nederland en Turkije plaats vindt, vechten Erdogan-stemmers in Nederland aan de Turkse kant of aan de Nederlandse kant?

Je ziet het. zoveel voordelen, je kunt zelfs selecteren wanneer je Nederlander bent en wanneer niet. Is het meten met twee maten? Of is het simpelweg een privilege?