Ik schrijf omdat ik dankbaar ben, maar ook omdat ik geen keuze heb. Ik wil spreken voor zij die geen stem hebben want mijn stem was ook ontnomen. Iedereen heeft zijn motivatie. Weet waarom je het doet en het is de taak van de buitenwereld om commentaar te leveren. Ik kwam naar binnen en ik schreeuwde. De volgende dag wisten men hoe ik heet.

Mijn droom is nog steeds om er voor te zorgen dat hun namen ook niet vergeten worden. Ik schreeuwde en men zag mij en gaf mij kansen. Met zoveel kansen, zoveel mogelijkheden voel ik de verantwoordelijkheid om iets te doen. Ik voel mij geroepen om hun grieven te delen, want als jij en ik het niet doen, wie zal het dan doen?

Methodes verschillen. Ik kwam naar binnen en ik heb er voor gekozen om mee aan de tafel te zitten. Ik had ook buiten kunnen blijven en vanuit de deur schreeuwen.

Methodes verschillen. Ik ging de brug over om er voor te zorgen dat hun verhaal aan de overkant gehoord zou worden. Ik had ook kunnen blijven en naar de overkant schreeuwen.

Concreet: Ik kan in mijn wereld als student een bijbaantje bij de Kiosk of de Albert Hein hebben, zaterdagavond uitgaan, zondag uitslapen. Alles kan, maar ik geloof in de diversiteit van aanpak. Ik heb voor een ongebruikelijke route gekozen. Methodes verschillen.

Dus ik schrijf omdat ik dankbaar ben. Dankbaar voor kansen die Nederland mij geeft. In mijn boek waar ik mee bezig ben: ‘De Zegetocht naar de Nederland’ zeg ik dit ook. Velen vinden dat ik er geen enkele reden heb om dankbaar voor Nederland te zijn. Alles is relatief, we kunnen abstracte of concrete discussies voeren over wat allemaal niet deugt in/aan Nederland. Ik doe er graag ook aan mee. Maar Ik vind dat wij individuele verhalen niet moeten negeren. Ik ben van een vluchtelingenkamp naar Nederland gekomen. Dit land had geen enkele reden om mij op te vangen. Maar ik heb hier samen met mijn gezin veiligheid, stabiliteit en kansen. Daarom ben ik dankbaar.

Met vrijheid komt verantwoordelijkheid – Dat heb ik Parweez Kohestanie​ (Nederlandse arts van Afghaanse komaf, die als vluchteling naar Nederland kwam) horen zeggen in een panel waar ik met hem samen zat in Zwolle. Want, waarom zouden wij in onze veilige havens blijven als anderen niet dezelfde kansen hebben?

Ik schrijf omdat ik geen keuze heb. Ik hoop dat wij allemaal geen keuze hebben. Dat wij elke dag weer onze manier vinden om het verschil te maken. Dit klinkt heel pretentieus en ik wens dat het niet was. Maar persoonlijk vind ik dat wij de wereld ten positief mogen (willen) veranderen. Het is daarbij belangrijk om te beseffen dat wij het niet alleen kunnen doen en dat wij onze beperkingen hebben.

Daarom hebben wij vrienden en familie nodig. Daarom hebben wij een thuisbasis nodig. Daarom hebben wij een houvast nodig. Daarom hebben wij ook vergeving nodig. Want in onze imperfectie moeten wij een ruimte vinden waar wij vernieuwd kunnen worden voordat wij ons kunnen inzetten voor een betere wereld. Anders zijn wij verloren, want een beter wereld wordt niet gerealiseerd door mensen die zelf niet beter worden.

Ik hoop dat wij allemaal geen keuze hebben dan ons in te zetten voor zij die niet dezelfde kansen hebben als wij. Mijn methode is het gebruiken van mijn pen. Ik schreeuw af en toe en soms verbinding ik. Soms onderneem ik ook.

Als je naar dit verhaal luistert, vraag dan jezelf af: welke methode gebruik ik omdat ik geen keuze heb? Als wij nu de wereld volledig ten positief zouden veranderen, waar zouden wij dan mee beginnen? Ik geloof dat wij bij onszelf moeten beginnen. Door in onze omgeving te kijken. Onze lokale ervaringen en persoonlijke ervaringen inspireren ons om het verschil te maken. Daarom, ik kom voor vluchtelingen op omdat ik zelf een vluchteling was. Ik bemoei mij met Nederland omdat ik in Nederland woon en mijn kinderen hier geboren zullen worden. Ik bemoei mij met het Afrikaanse continent omdat ik Afrikaanse komaf heb.

Laten wij onze eigen ervaringen gebruiken in de dingen die wij doen. Laat onze belevenis de basis zijn voor de handelingen die wij gaan verrichten. Laten wij ons inzetten, op welke manier dan ook, omdat wij dankbaar zijn. Laten wij vanuit onze dankbaarheid het verschil maken voor zij die het minder hebben.