Mijn laatste weekend nadert in Zuid-Afrika waar ik de afgelopen vier weken een journalistieke onderzoek heb gedaan naar de migratie van Congolese migranten. Bij mijn aankomst in Nederland zal ik snel mijn weg naar het stembureau zoeken om mijn democratisch recht en plicht te voldoen.  Dan begint het normale leven in Nederland. Een leven dat de afgelopen tien jaar steeds een vorm heeft gekregen.

Bij mijn aankomst aan een kapsalon die door mijn oom wordt gerund in Pretoria (hoofdstad van Zuid-Afrika) zei een Congolese man in mijn moedertaal ‘welkom thuis’. Hij doelde op het continent Afrika en het land Zuid-Afrika. ‘Ze doen heel moeilijk over onze aanwezigheid hier, maar in feit is dat dit ons nieuw thuis is. Hier gaan we sterven’.  vervolgde de man. Dat was een uitstekend punt, Zuid-Afrika was vanuit zijn belevenis zijn thuis. Maar niet mijn thuis. Mijn thuis is  Nederland. Daar ga ik dinsdag stemmen, mijn belastingaangifte doen en elke dag mijn studio in om verder te werken aan mijn eerste, een boek over burgerschap in Nederland aan de hand van persoonlijke verhalen.

In Nederland heb ik veel gemeen met leeftijdgenoten ondanks het feit dat ik tien jaar geleden anders dan hen bij veel zaken opnieuw moest beginnen. Ik moest nog inburgeren, zoals dat zo mooi heet. Maar eenmaal ‘ingeburgerd’ werd ik deel van de Nederlandse samenleving. Voor discussies over de accuratie van die stelling verwijs ik naar pamfletten als  ’Nederland, mijn vaderland’. Maar ik weet dat ik anders dan tien jaar geleden veel gemeen heb met leeftijdgenoten en geestverwanten in Nederland. Vandaar dat ik bijvoorbeeld vorige jaar het had over ‘mijn generatie’ die  ‘dreigt aan een bodemloos bestaan’ te lijden, refererend naar verwante millenials en hun zoektocht naar bestaanszekerheid.

Nadenken over de gezonde omgaan met social media houdt mij al een tijdje bezig. Maar ik geloof wel dat het voor andere twintigers ook geldt, afhankelijk van van de levensfase.  Ik ben benieuwd naar jullie wijsheden of conclusie.

Terzake: moeten we stoppen met Facebook en andere social media?

De argumenten om te stoppen met (een type) social media zijn inmiddels ingeburgerd. Dit weekend had NRC-redacteur Arnold de Groot nog een mooi overzicht  met voor en tegenargumenten om te stoppen met Facebook.

Screen Shot 2018-03-17 at 14.53.56

Ik was zelf al een tijdje terug overtuigd en heb besloten om met mijn populaire Facebook-account te stoppen. Ik heb  nog wel een schuilfacebook omdat ik mijn Facebook-pagina nog moet beheren (als mijn boek verschijnt en ik die moet promoten, zie plaatje boven). Maar ik ben er niet van overtuigd dat Facebook net als brood en boek onlosmakelijk onderdeel van mijn leven zijn.

Ik betrapte mij op het feit dat ik bezig was met wat honderden ‘vrienden’ van mij (handelingen) vonden (Ik had er 2000 vrienden ofzo). Mensen die ik in het dagelijks leven niets mee te maken had behalve dat wij elkaars pottenkijkers waren die af en toe een like gaven. Ik kwam er achter dat deze mensen niets toevoegen voor mijn carrière en mijn persoonlijke ontwikkeling, los van de mooie dingen en vriendschappen die via sociaal media zijn ontstaan of daardoor versterkt. Ik ben eerder van overtuigd dat Facebook mijn persoonlijke carrière in de weg stond en voor onnodig polemiek zorgde. Sinds ik gestopt ben met Facebook voel ik steeds meer zelfvertrouwen in mijn schrijven en andere activiteiten waarin ik wil rijpen.

Soms voel ik mij wel een loser omdat ik Facebook heb gesloten. Want, misschien hoort het eenmaal bij en moeten wij leren er mee om te gaan. Door te matigen bijvoorbeeld. Maar voor mij was een radicale keuze om met Facebook te stoppen onvermijdelijk. Hetzelfde ervaar ik nu met Twitter, waar mijn newsfeed bevuild wordt door de waan van de dag en verdieping ver te zoeken is. Ik hekel vooral  de overdominantie van trends en schreeuwers (maak ik mij soms ook schuldig aan), waardoor het grote plaatje verdwijnt. Maar ik merkte  de afgelopen weken echter dat Twitter afhankelijk is van wie je volgt. Het is een kwestie van wijze beslissingen maken en niet omwille van sociale druk 7000 mensen volgen. Ze hebben niets aan jou, jij ook niets aan hen. Want, sinds wanneer heeft een mens het vermogen om zoveel zaken te volgen?

Terug in Nederland zal ik met een aantal vrienden naar de kroeg gaan en onder een genoot van een drankje mijn ervaringen hier in Zuid-Afrika delen. Ik zal ze vragen wat ik in Nederland heb gemist. Als ik hulp met iets nodig heb zal ik ze dat dat ook zeggen. Voor de rest zal ik aan mijn boek werken en de belastingaangifte nog steeds doen. Ik zal zaken doen die laten zien dat ik in Nederland mijn thuis heb gevonden, een thuis die ver voorbij de hits van social media te zoeken is.

Wat is jullie perspectief?