Kiza Magendane

Student. Ondernemer. Dromer.

Ode aan verbinders

Ik mis de woorden om wat er nu in dit land gebeurt te vangen. Jij misschien wel?
Ik ben al een tijdje op zoek naar de Nederlander. Ik reis door het land (alles buiten Amsterdam en social media) om met mensen te praten over wat ons verbindt. Ik kom elke keer Nederlanders tegen die dag in dag uit keihard werken om dit land nog geweldig te maken dan het nu al is.

Ik kom veel Nederlanders tegen die oprecht bang zijn. Echt bang. Omdat ze niet zo goed weten hoe ze zich moeten verhouden ten opzichte van grote ontwikkelingen om hen heen. Daarnaast herkennen ze zich niet in wat ze op social media en op televisie zien. Zij die beter kunnen formulieren of extremer zijn lijken namens hen te praten. Hun eigen werkelijkheid wordt volledig door trending topics en drama overschaduwd.

Ik herken mijzelf ook niet meer in wat ik op social media en het nieuws zie. Elke keer als ik naar de universiteit ga of door het land reis kom ik in andere soort gesprekken dan wat ik hier op social media zie.  Het is zo raar hier – er is weinig ruimte tot reflectie en waarachtig dialoog. Het leven lijkt hier zo vluchtig en zinloos. Sorry als de voorgaande zinnen dramatisch klinken, ik ben mij bewust van de nuance, maar toch.

Met de kennis van nu durf ik voorzichtig te stellen dat wij in dit land heel slecht tot niet naar elkaar luisteren. We willen racisme via de rechter aan pakken en niet via de dialoog, confrontatie en onderwijs. We denken discriminatie via een wet te kunnen beëindigen en niet via verbinding, vertrouwen en respect. Daarmee ontken ik niet er verschillende methodes zijn, maar toch.

We leven in tijden waar verbinders als soft en hypocriet worden gezien. Wie probeert naar verschillende kanten van het verhaal te kijken wordt als een chameleon en dus niet als authentiek beschouwd, en moet dus worden wantrouwen.

Toch durf ik met de kennis van nu te stellen dat wij nu meer dan ooit verbinders nodig hebben. Zij die de PVV-stemmers, Trump-stemmers en de politieke bewegingen niet DENK per definitie veroordelen. Met die nog doen wat het woord zegt – extreme posities bij elkaar brengen. Want zonder verbinders is een samenleving onhoudbaar.

D66-kandidatenlijst is een progressieve partij onwaardig

Eind oktober vertelde Alexander Pechtold op een jubileumcongres van D66 vol bravoure dat D66 al jaren de grootste progressieve partij van Nederland is. Hij voegde daar aan toe dat hij er voor gaat zorgen dat het zo blijft. Deze belofte werd vorige week verbroken toen D66 haar kandidatenlijst voor de TweedeKamer presenteerde. Wie een blik daarop werpt kan namelijk constateren dat er geen enkele biculturele Nederlander in de top 10 van deze kandidatenlijst te vinden is. Hoe kun je jezelf als progressief beschouwen als je geen afspiegeling van de samenleving bent of geen poging doet om een afspiegeling van de samenleving te zijn?

Met totaal zeven niet-witte Nederlanders op de kandidatenlijst doet D66 het desondanks aanzienlijk beter dan het CDA bijvoorbeeld. Een andere middenpartij die slechts twee biculturele Nederlanders op de kandidatenlijst had. Bij het CDA stond maar één biculturele Nederlander op een realistisch verkiesbare plek. Toch geldt hetzelfde ook voor D66. Als er nu verkiezingen zouden plaats vinden dan zou er slechts één kamerlid met een biculturele achtergrond namens D66 in de TweedeKamer kamer in komen (volgens de peil.nl). Salima Belhaj die op plek nummer 15 van de kandidatenlijst staat.

Een veel gehoorde excuus voor het gebrek aan etnisch diversiteit in het parlement is dat selectiecommissies van politieke partijen puur naar kwaliteit en niet naar afkomst kijken. Voor D66 klopt deze stelling niet omdat de partij over het hele land rijk aan biculturele talenten is. Daarnaast kun je je afvragen of wit synoniem voor kwaliteit is. Selecteren op kwaliteit betekent in de praktijk dat men bepaalde keuzes maakt die talenten van kleur uitsluiten.

De lijst heeft een exclusief karakter.

Zo worden verkiesbare plekken op de kandidatenlijst gevuld door bestaande kamerleden en lokale gezichten uit grote steden. Met op nummer 3 Ingrid van Engelshoven (wethouder in Den Haag), op nummer 8 Jan Paternotte (fractievoorzitter D66 in Amsterdam). Op nummer 12 Rob Jetten en op nummer 13 Jessica van Eijs (respectievelijk fractievoorzitters van D66 in Nijmegen en Eindhoven). Een opmerkelijke patroon voor een zelfverklaard liberale partij die als slogan ‘kansen voor iedereen’ heeft. Welke kansen heeft D66 het over als blijkt dat mensen die namens die partij in de TweedeKamer gaan allemaal hetzelfde profiel hebben?

Het is ook opmerkelijk dat vijf van de acht biculturele Nederlanders elkaar op de lijst achtervolgen op onverkiesbare plekken (van plek 34 tot met plek 38). Op plek 34 Noureddine Zarroy (Fractievoorzitter D66 te Helmond), Op plek 35 Noëlle Sanders (Raadslid te Amersfoort), op 36 Rachid Guernaoui (Raadslid Den Haag), op 37 Mpanzu Bamenga( Raadslid te Eindhoven) en Hülya Kat (Raadslid te Velsen). Bestaat er een magisch algoritme die besloot deze biculturele talenten allemaal op deze lelijke plekken te plaatsten? De D66-kandidatenlijst lijkt wel op een prive-feestje waar biculturele Nederlanders welkom zijn op voorwaarde dat ze in een geïsoleerd hokje buiten de schijnwerpers blijven. Op deze manier mist niet alleen D66 kleurrijk talenten, Nederland wordt daar ook de dupe van.

Nederland en D66 verdienen beter representatie. Het is nu aan D66-leden om het taai te keren. Zij kunnen via de interne verkiezing de lijst tot 21 november beïnvloeden. Zij kunnen ook de partijtop om transparantie vragen over de totstandkoming van kandidatenlijst. Een partij die voor gelijke kansen vecht in de samenleving moet vooral ook intern aan gelijke kansen werken. Helemaal als deze partij met trots zichzelf als de grootste progressieve partij van Nederland beschouwt. Dat heet consistentie en geloofwaardigheid.

Luistertip: Deze Ethiopische superster worstelde als ‘Illegaal’ in Nederland

Sommige verhalen zullen ons kwalijk nemen als we ze niet verspreiden. Sommigen dingen zijn het waard om te delen.
Jacky Gosee worstelde met een leven in Nederland als een ongedocumenteerde. Zo erg dat toen zijn moeder overleed in Ethiopia, hij er niet naar toe kon reizen omdat hij nog geen verblijfsvergunning had, en dus geen reisdocument kon krijgen. Hij moest ‘zwart’ werken om te overleven. Maar hij heeft nooit opgegeven en vocht hij erkenning. Hij wilde van muziek gelukkig worden.

Terwijl je dit leest is het een ander verhaal. Jacky is een succesvolle artiesten in Ethiopia die milljonen maakt en miljoenen raakt. Hij toert over de hele wereld en komt bijvoorbeeld met een private jet in Washington D.C , om vervolgens voor duizenden fans op te treden. Hij krijgt zalen vol in Londen, Dubai en Addis. 


Jacky is erin geslaagd om in zijn westerse invloeden en de traditionele amharic muziek te combineren (ik weet eerlijk gezegd niet of ik die zin goed formulier, maar vooruit). Hij is bovendien de uitvinider van de zogenaamd ‘Jacky style’, een dansstijl die te zien is in zijn dit nummer ‘Sela Bey’, wat betekent: ‘chill, relax’ , ‘
wees wijs, we verstandig mijn schoonheid’. 

Hij zingt niet alleen over chillen. Zo bracht hij recentelijk een tribute uit naar 30 leden van de Ethopiese christen die vorige maand door de IS op een barbarse wijze werden afgeslacht. Vorige jaar bracht hij ‘Fiyamate’ uit, waarin hij via een liefdesverhaal op een subtiele wijze zijn mening geeft over de Ethopia-Eritrea conflict.

Moraal van dit verhaal? ‘Leef je droom’ zoals de motto Omar Munie luidt.

Sommige dingen zijn het waard om te delen. Ik was vandaag voor mijn studie bezig om Ethiopia te analyseren als competitieve autoritaire regime. Neem jezelf niet kwalijk als je niet weet wat dat betekent. Hoe dan ook, voorbij mensenrechtenschendingen en complexe politieke systemen bestaat er zo iets als liefde. Ik geloof dat muziek de suprematie heeft om waanhoop te overwinnen en liefde te verspreiden. Het verhaal van Jacky Gosee bewijst dat. Daarom besloot ik dit verhaal te delen. Dat ik vorige jaar in Mei al op mijn tijdlijn op Facebook schreef.

Sela bey!

Liefde overwint alles!

Zullen we het eens over mijn intentie hebben?

Ik woonde een paar maanden in Nederland toen ik blogs op Hyves publiceerde. In het Nederlands. Uiteraard, die stukken hadden altijd taalfouten. Mensen zeiden letterlijk tegen mij dat het geen zin had om te schrijven – het was toch een vreemde taal? Ik heb het over negen jaar geleden. Mijn blogs waren af en toe uitgelicht. Dat betekent dat ze op de voorpagina van Hyves kwamen waardoor mensen die niet vrienden van mij waren het ook konden lezen.  Als ik uitgelicht was, was ik meer dan trots.

In de post-hyves tijdperk had ik een blog getiteld ‘Beperkt vocabulaire’. Omdat ik ondanks mijn beperkte woordenschat in het Nederlands, de schoonheid van verhalen en ideeën met de wereld delen delen nog steeds waardeerde. Hier  is het museum van deze blog te vinden, met mijn allereerste post in het jaar 2010. Het jaar daarna schreef ik op een andere blog van mij dat ik ben geboren om ‘jou’ dit te laten lezen.  Jaren later zouden honderden stukken van mijn hand verschijnen. Nog steeds in het Nederlands.

Ik was een scholier in het Noorden van het land. Ik was ook maatschappelijk actief – politiek actief zelfs. Ik ging regelmatig van het Noorden naar de randstad om relevante activiteiten te volgen. Terwijl ik dit deed schreef ik altijd. En nog steeds stelden mensen dat ik maar beter kon stoppen met het schrijven in een vreemde taal.

Bedankt voor zij die vanaf het begin mij volgen. Bedankt voor zij die vertrouwen in mij hebben gehad, of nog steeds hebben. Soms was er een stimulans. Zo werd ik tweede op een talentenjacht van Kunstbende in de categorie schrijven. Dat gaf mij ongelooflijk veel vertrouwen om door te gaan.

Met trillingen in mijn hand besef ik nu hoeveel schrijven voor mij betekent. Ik weet nog heel goed hoe een openbaring naar mij kwam toen ik op het punt stond om naar Nederland te komen. Ik was een vijftienjarige jongen in een vluchtelingenkamp en gebeurde er veel in mijn leven. Ik had heel veel pijn, verdiet,verwarring, woede en rancune zelfs. Het is in die periode dat mijn schrijverschap is geboren. Ik kocht een schrift en schreef dat ik ben gemaakt om een verhaal te vertellen.

Het is bijna 10 jaar geleden dat ik dat vluchtelingenkamp heb verlaten. Het is bijna 10 jaar geleden dat ik naar Nederland kwam (volgende jaar ben ik 10 jaar in Nederland). Er is in die tien jaar heel veel gebeurd. Ik heb geen woede, rancune of verwarring. Ik heb in die tien jaar mijn geluid gezocht. Ik heb mijn stijl gezocht.

Daarnaast is er op het gebied van persoonlijke en maatschappelijke ontwikkeling heel veel gebeurd. Ik ben niet meer die naive vijftienjarige die stukjes schreef op hyves en blij was als ze uitgelicht waren. Daarnaast heb ik door omstandigheden een positie gekregen die bepaalde verwachtingen met zich mee brengt. Sommige mensen zien mij als een rolmodel. Ik heb er niet voor gekozen, maar dat is de realiteit, of het resultaat van mijn handeling.

Toch wil ik iets kwijt wat mij diep raakt. Ik ben nog steeds met mijn zoektocht bezig. Ik ben nog steeds op zoek naar mijn stem. Op zoek naar mijn thuis. Ik ben nu pas begonnen met het ontdekken van de literatuur bijvoorbeeld. Ik ben 24 jaar oud, en ik ben nog steeds bezig met het afronden van mijn bachalor-opleiding op de Universiteit van Amsterdam. Kortom, ik ben jong en zoekend. Mijn rol is zoeken.

En dan wil ik het hebben over profileren: Is Kiza bezig zelfprofilering? Ik denk dat het klopt. Ook al is het niet bewust, maar ga ik het niet ingewikkeld maken. Ik ben vast wel met zelfprofililering bezig. Ik denk dat ik voor altijd ben bezig geweest met mij weg vinden in een samenleving die nieuw voor mij was. Ik denk dat ik, net als velen op zoek ben naar erkenning, zekerheid en bevestiging. Ik denk dat ik net als velen op zoek ben naar een positie om iets voor elkaar te krijgen.

Voor wie doe ik het? Ik denk dat ik net als velen het voor mijzelf doe. Ik wil niemand kwetsen met deze uitsprak. Maar toen ik stukjes schreef op Hyves en op mijn blogs – deed ik het voor mijzelf. Toen ik naar de Randstad ging om mijn Drentse wereld te verruimen, deed ik dat voor mijzelf. Toen ik besloot om mijn best te doen en een vwo diploma te halen – deed ik dat in de eerste instantie voor mijzelf.

Ik ben geen woordvoerder van vluchtelingen, Afrikanen, zwarte mensen of welke groep dan. Je kunt mij in een hokje van een zwarte jongen die als vluchteling naar Nederland is gekomen plaatsen. Dat kan en dat is in zeker zin een versie van mij. Maar wat ik ben staat los van deze hokjes en staat los van wat ik doe.

Wanneer mensen erkenning geven voor wat je doet en ineens jouw handelingen willen beperken, vergeten ze vaak dat het door die handelingen is dat ze jou in de eerste instantie gingen waarderen. Het is eenzaam in Amsterdam, mensen lachen met elkaar maar gunnen elkaar niets. Ik heb het mee gemaakt. Ik snap het ook – iedereen is bezig met overleven, of beter gezegd, een plek vinden in de samenleving. Veel te vaak vergeten mensen dat je hard moest vechten om een bepaalde positie te bereiken en willen ze de middel die je hebt gebruikt om die positie te bereiken uit de hand nemen. Maar weet je wat.. ik heb liever geen positie.

Ik schrijf voor niemand. Ik schrijf omdat ik in de eerste instantie nog steeds geloof dat ik een verhaal draag. Niet om een fanbase te creëren, niet om een gemeenschap tevreden te stellen.

Dus zullen we het over mijn intentie hebben?

Ik ben jong.. en zoekend. Dat is mijn rol.  En natuurlijk ben ik een vriend, broer, geliefde… ga zo door.

Waarom ik overal met trots vertel dat ik ‘student politicologie’ ben – en het is niet wat je denkt

Maakt het dragen van de titel ‘student’ iets uit bij mijn voor mijn aanwezigheid en mijn bijdrage in de publieke ruimte? Ik heb regelmatig te horen gekregen dat ik beter de titel ‘student politicologie’  kan weghalen bij mijn professionele bezigheden en optredens.  Wie neemt een student nou serieus? Door mezelf als ‘publicist, sociaal ondernemer’ of iets anders te branden zal ik serieus genomen worden, is de veronderstelling.

Ik heb besloten om de titel ‘student’ weer op mijn site te plaatsen. Dat is omdat ik die titel zelf als een achievement (prestatie) in mijn leven zie.

Ik kan mij herinneren dat ik ongeveer 8 jaar geleden, toen ik nieuw in Nederland was,  ik een advies kreeg het laagste niveau van het MBO te doen (Niveau 1). Ik vond dit niet bij mij passen.  Er zijn wonderen gebeurd en op één of andere manier ben ik op het vwo beland. Enerzijds door hard te werken, maar anderzijds doordat er mensen waren die mij die kans gaven.

Hoe was het op het vwo? Mijn beheersing van de Nederlandse taal was gewoon vwo-onwaardig. Het was helemaal niet makkelijk.
Ik had een blog toentertijd getiteld: ‘ Beperkt vocabulair’. Omdat ik er met mijn beperkte vocabulair alles aan deed om toch iets te doen, te bloggen, te studeren, etc.

Ik gaf deze TEDxTalk in Delft om uit te leggen hoe ik mijn weg in Nederland heb gevonden.

Student zijn als verlossing
Regelmatig ging ik vanuit het Noorden van het land (waar ik woonde) naar de Randstad. Dit deed ik omdat de meeste dingen die mij interesseerden in mijn vrije tijd zich daar afspeelden. Ik was politiek actief bijvoorbeeld. Ook bezocht evenementen zoals de dag van de VN en de Afrikadag.  Elke keer kwam ik mensen tegen die op de universiteit studeerden. Ik was regelmatig de enige scholier, zo niet een van de weinig. In het jaar 2012, toen ik meedeed aan een televisieprogramma genaamd ‘VPRO Premier gezocht’ was ik wederom de enige scholier van alle kandidaten. Dat was in het jaar dat ik net voor mijn vwo was gezakt.

Maar toen kwam een jaar later dat vwo-diploma, als een wonder. En het voelde toen, drie jaar geleden, als een bevrijding. Op mijn Facebook schreef ik: ‘ Ik ben klaar voor de grote wereld’. Mijn mentor was positief verrast door en trots op mij, dat ik ondanks mijn gekheid toch er in slaagde deze diploma te behalen. Op de diploma-uitreiking van mijn school gaf ik als enige student een speech, waarin ik mijn school bedankte. Het voelde als een noodzaak.

Van ver gekomen
Het is deze maand precies negen jaar geleden nadat ik naar Nederland ben gekomen. We zijn nu precies drie jaar verder nadat ik mijn vwo-diploma heb gehaald. Voor mij, is het behalen van dat diploma de grootste prestatie die ik in Nederland tot nu toe heb geleverd. Ik snap dat velen onder de indruk zijn van mijn andere activiteiten (in de krant publiceren, op televisie komen, advies bij ministeries etc…), ik ben daar ook trots op. Maar Ik ben nu, en de komende jaren gewoon een student, en dat voelt voor mij als iets om trots op te zijn, juist omdat het niet makkelijk was om die titel te behalen. Medestudenten op de universiteit kunnen voor mijn gevoel dan ook niet beseffen wat voor weg ik heb moeten afleggen om uiteindelijk in dezelfde collegebanken als hen te belanden.

Het was geen gemakkelijke weg, en het is geen makkelijke weg. Ik ben dankbaar voor mijn docenten die het vertrouwen in mij hadden ondanks mijn gebrekkige taalbeheersing.

Wat ik met deze inzicht kan
Ik realiseer mij ook dat ik veel kansen heb gekregen. En nu na een aantal jaren op de universiteit te hebben rondgelopen besef ik hoe ontoegankelijk het is. Ik heb eerder in een persoonlijk verhaal laten weten dat ik ervoor open sta om andere jongeren die als nieuwkomers naar Nederland zijn gekomen te inspireren om het beste uit zichzelf te halen. Ik heb ideeën over hoe ik dit wil doen (via spreekbeurten bijvoorbeeld). Maar ik merk ook dat de universiteit een bepaalde habitus vraagt die niet iedereen heeft. Ik denk dat de universiteit meer moeite kan doen om meer mensen te betrekken die niet per definitie in het plaatje passen.
Je hoort het, ik ben trots dat ik ondanks alles erin ben geslaagd om erbij te horen. Dat klinkt verschrikkelijk, maar ik denk dat iedereen erbij wil horen. Juist voor een nieuwkomer in Nederland. Ik heb ervoor gekozen om erbij te horen.

Voor alle duidelijkheid dan maar: Dat ik een student ben beperkt mij niet om andere dingen te doen. Ik geloof in de combinatie van leren en doen. Als schrijver, opiniemaker, etc.. geloof ik dat de universiteit mij tools geeft om toe te passen in de praktijk. Dus voorlopig geniet ik van die titel: ‘ Student, ondernemer, dromer’.

Black Lives Matter and symmetrical glocal solidarity against white supremacy

Pan-Africanism has its source outside the continent. Civil Rights movements leaders were connected to their African brothers and sisters and supported their journey of independence. White supremacy as a system is a universal reality and not only in the American or western context.

What we need now is a symmetrical form of solidarity. In doing so, we need to understand the local context in which oppression and marginalisation take place. Obviously, the Afro-American reality is not the Afro-European or African reality. Therefore, America is not the centre of the world. When we say ‘Black Twitter, Black Tumblr or even #BlackLivesMattter‘, we certainly don’t mean ‘Africa Tumblr, Afro-Europe Twitter of #AfricanLivesMatter‘.

Wayne Modest always talk about the second colonialism. Meaning that the American black discourse and reality has become a template for the black reality worldwide. This needs to be questioned. When Papa Wemba dies the world will not mourn the same as it would mourn for Prince or Michael Jackson. When 6 million people in Congo die and thousands of Africans loses their lives in the Mediterranean sea, there is no #AfricanLivesMatter or global outrage. There’s a power relation based on the geographical reality.

Where you stand defines the value of your life. Continental Africans who were always silent on racial issues in the Dutch context or on the human crisis in the Mediterranean sea, suddenly tweet and post on their Facebook #BlackLIvesMatter. It means that they somehow relate themselves to afro-American reality.

We need to stand in solidarity and deconstruct a system of oppression and inequality wherever in the world. We need to understand the local context, acknowledging that the Democratic Republic of Congo is not the United states. At the same time, we need to work together because there’s a lot that people on the African continent can learn from the Black (American) diaspora, without losing their own local reality.

Imagine a reality where the world advocates: African lives matter. People like Patrice Lumumba tried to advocate for this voice and in the context of Pan-Africanism. As mentioned, this Pan-Africanism had its source outside the continent, inspired by the Afro-American and Afro-Caribean discourse and engagement. We need a glocal symmetrical solidarity, where the BlackLivesMatter movement goes beyond the American reality. I am positive that this is going to happen, especially now are more connected than ever. We can easily share the local contexts and inspire each other’s trough literature, arts and music for instance

Ons privilege, wij, bi-cututurele Nederlanders

Mensen zoals ik, bi-culturele Nederlanders hebben een ongekende privilege als het gaat om burgerschap. Vaker wordt onze multi/bi-culturele achtergrond gezien als een zwakte of een nadeel. Soms worden we zelfs als slachtoffers gezien. Het kan kloppen. Echter, de werkelijkheid is dat het hebben van een Turkse of een Marokkaanse roots juist een verrijking is. Niet alleen omdat je een brede referentiekader hebt ten opzichte van de meeste Nederlanders.

De privilege om een bi-of multiculturele Nederlander te zijn ligt in het feit dat je optiemogelijkheden hebt. Je kunt gewoon KIEZEN. Het vermogen om te kunnen kiezen tussen culturen is een privilege waar 73 procent van autochtone Nederlanders geen gebruik van kunnen maken. Autochtone Nederlanders (voortaan: Hollanders) hebben geen andere keuze behalve dat ze alleen maar Nederlanders zijn.

Nederlanders met een multi- of een bi-culturele achtergrond kiezen vaak bewust voor Nederland. ‘Nederland is mijn vaderland’, betoogt Zihni Özdil. Maar ze gaan ook vaker op vakantie in Marokko of Turkije. Ze hebben hier vaker familie. Daardoor kunnen ze makkelijk van beide werelden het beste van profiteren. Hollanders kunnen dat niet. Het feit dat je de beste aspecten van een cultuur kunt selecteren is al een privilege. Dat brengt veel rijkdom met zich mee – kijk maar naar de werken van Kader Abdolah of Ali B bijvoorbeeld. Bi-culturelere Nederlanders die Nederland van nieuwe perspectieven voorzien.

Het privilege van multi- of bi-culturele Nederlanders zie ik ook om mij heen aan mensen die strategisch kiezen wanneer ze Nederlanders zijn. Het claimen van burgerschap omdat Nederland jou bepaalde voordelen geeft (structuur bijvoorbeeld). Zich distantiëren van Nederlanderschap wanneer je de witte man wil aanspreken op discriminatie of omdat bepaalde aspecten jou niet aanspreken (rigiditeit bijvoorbeeld).

Andersom gebeurt het ook trouwens. Twee voorbeelden.  De media in Nederland is goed in het framen van Marokkaanse-Nederlanders als Nederlanders als zij iets ‘goeds’ doen (een doelpunt voor het Nederlandse elftal maken bijvoorbeeld). Dezelfde media is ook goed in het framen van Marokkaanse-Nederlanders als ‘Marokkanen’ als ‘Marokkanen’ als ze iets niet goed doen (Het in brand stichten van auto’s in Ede bijvoorbeeld).

Is het verwonderlijk dat multi- en bi-culturele Nederlanders dan zelf kiezen wanneer ze Nederlanders zijn?

In een voetbalwedstrijd Nederland-Turkije wel voor Turkije zijn, en in een wedstrijd Nederland-Frankrijk wel voor Nederland zijn. Als er dan een oorlog tussen Nederland en Turkije plaats vindt, vechten Erdogan-stemmers in Nederland aan de Turkse kant of aan de Nederlandse kant?

Je ziet het. zoveel voordelen, je kunt zelfs selecteren wanneer je Nederlander bent en wanneer niet. Is het meten met twee maten? Of is het simpelweg een privilege?

Geef burgemeesters een discretionair bevoegdheid

Bij wet mag de minister of de staatsecretaris die verantwoordelijk is voor asiel en immigratie zijn discretie gebruiken om buiten de rechter en het IND om, om te bepalen of een asielzoeker in Nederland mag verblijven. Het verhaal van een Syrische vrouw die naar Duitsland terug gestuurd moet worden door zogenaamde Dublin-regeling maakt weer duidelijk waarom de discrectie van het ministerie verplaatst moet worden naar de lokale politiek.

Telkens weer staan burgemeesters machteloos ten opzichte van het landelijk beleid als zij asielzoekers die in hun gemeenten wonen daar proberen te houden. Dat wordt regelmatig gemanifesteerd via asielzoekers(kinderen) die uit dreigen gestuurd te worden terwijl de burgemeesters en de bewoners van de gemeenten waarin zij wonen hen graag willen behouden.
De burgemeesters van Weert Jos Heijmans (D66) wil graag de Syrische vrouw die terug naar Duitsland gestuurd moet worden in zijn gemeente behouden. Toch denkt het IND en het DT&V daar anders over.

Wat is hier aan de hand?

We hebben te maken met een situatie waarin het beleid vanuit Den Haag en Brussel te rigide is en geen ruimte biedt aan de lokale werkelijkheid. Nederlanders die zich inzetten om asielzoekers een thuis te bieden in hun gemeenschap worden volledig genegeerd door overheidsinstellingen die om de wil van de wet zich als een robot gedragen.

Om er voor te zorgen dat menselijkheid niet uit het oog verloren wordt, is het belangrijk om burgmeesters een discretionaire bevoegdheid te geven om te bepalen of asielzoekers in hun gemeenten mogen blijven of niet. Zij zijn als burgervaders beter op de hoogte van de ontwikkeling van deze asielzoekers en hebben baart bij dat deze hier hun thuis bouwen en een bijdrage leveren aan de lokale gemeenschap.

Eerder schreef ik n.a.v. Marcía die dreigde uitgezet te worden:

“Geef bijvoorbeeld burgemeesters een discretionaire bevoegdheid om meisjes zoals Márcia een permanente verblijfsvergunning te verlenen. Want zij hebben inzicht op wat de bewoners willen.”

Veder lezen van het stuk: Maak het asielbeleid rechtvaardiger 

Mijn gedicht spreekt voor mij

Aan de rand van de stad brandt het vuur,
Hier mag ik stil zijn,
Onderdeel gemaakt van een geheel
Als ik mijn geliefde in de ogen kijk dan voel ik het ook,
De verantwoordelijkheid om ook bij te dragen aan dat geheel
Ik geniet van mijn vrijheid,
Denk maar aan die lentemiddag in het vondelpark,
De zonnestralen die kristalen weerskasten over jouw huid,
De glimlach van het meisje in een wit jurk,
Haar donker huidskleur contrasteert met haar omgeving,
Voel echter,
Dat zij hier mag dromen, kritisch zijn en bekrompenheid bevechten zodat haar kleinkinderen het beste uit zichzelf kunnen halen,
Ik geniet van onze vrijheid,
Omdat ik een referentiekader heb, want, wat is de waarde van vrijheid als wij niet weten wat onvrijheid betekent?
Ik koester mijn vrijheid – door niet te kwetsen, door empathie te tonen,
Mijn gedicht spreekt voor mij,
En ik schrijf,
Want aan de rand van de stad verdrinken duizenden Afrikaanse gelukzoekers,
Ik mag in alle vrijheid zeggen dat een zoektocht naar geluk geen misdaad is,
Ik mag in alle vrijheid zeggen dat wij in deze stad ruimte moeten bieden aan zij die aan de rand van de stad nog dreigen verdrinken,
Hier ben ik,
Mijn gedicht spreekt voor mij,
En ik schrijf
Bewust van de vrijheid die ik heb,
Dankbaar,
Want aan de rand van de stad brandt het vuur
En wij hebben hier een referentiekader nodig om de waarde van vrijheid te kennen
Laat mijn pen die referentiekader zijn,
Laat mijn gedicht voor mij spreken,
Hier, in de veilige poorten van de stad
Laat mijn pen voor het vuur aan de rand van de stad schrijven,
Mijn gedicht spreekt voor hen,
Zij die aan de rand van de stad op zoek naar geluk zijn,
Mijn gedicht spreekt voor ons,
Wij die in de veilige poorten van de stad weer moeten leren dat deze vrijheid niet vanzefsprekend is
Ik geniet van mijn vrijheid
In deze veilige poorten

Politieke beweging Denk geïntroduceerd

We weten nog niet hoe succesvol de politieke beweging Denk  gaat worden in politiek Den Haag, maar dit is mijn voorlopige conclusie: het establishment moet beseffen dat er met Denk  een serieuze avant-garde politieke partij in Nederland is ontstaan. Ik heb verschillende lieden van het politieke midden gesproken (van CDA tot D66) – en de meeste lijken Denk nog steeds niet serieus te nemen. Dat is in principe dom, maar ook zonde.

Want wie minstens vijf minuten van zijn leven besteedt in het bestuderen van Denk komt tot deze ontdekking: Denk speelt in op de polarisatie die Nederland kenmerkt, vult een gat in het Nederlandse politieke electoraat en begrijpt heel goed hoe de nieuwe media (sociale media) kan worden ingezeten om te communiceren.

Persoonlijk vraag ik mij regelmatig af of Denk opportunistisch bezig is(vooral door racisme hoog op de agenda te zetten – racisme jegens de witte man bespreekbaar maken en wel zwijgen over racisme in de Turkse gemeenschap jegens de zwarte medemens, bijvoorbeeld). However, dat is een hypocriete constatering van mij. Want, welke politieke partij is niet opportunistisch bezig? De SP, GroenLinks, D66 en al die andere partijen zijn net zo opportunistisch , want opportunisme is de kern van parlementaire democratie.

Ik wil jullie niet belasten met een complexe discussie over democratie, maar we kunnen wel stellen dat democratie zoals we dat met elkaar hebben afgesproken, om belangen draait. Daaruit kunnen wij stellen dat Denk, net als de PVV, een partij is die heel goed reageert op bepaalde  belangen in de samenleving en een gat vult dien in het parlementaire electoraal.

Laten we afwachten hoe het afloopt, want Denk is meer dan peilingen en zetels in de kamer. Denk is bezig met een missie, je kunt het leuk vinden of niet, maar politiek draait om veel meer dan alleen maar zetels in de kamer te hebben. Het draait om zichtbaarheid, belangen accentueren, het volk mobiliseren, zaken op de agenda te zetten, het debat aanwakkeren en veel andere aspecten.

We wachten af hoe het verder gaat lopen met Denk. Mijn vermoeden is dat andere partijen Denk zullen kopiëren. They better start now.

Bron foto: Facebookpagina Denk

« Oudere berichten

© 2017 Kiza Magendane

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑