Kiza Magendane

Student. Ondernemer. Dromer.

Waarachtig zijn is een imperatief voor wie het leven betekenis wil geven

Ik weet al lang waarom ik naast mijn studie (te) veel deed, en waarom ik meestal jasjes droeg: een compensatie zoeken met mijn onzekerheid. Ik vind mijzelf niet onzeker – dus deze analyse kan alleen reflectief worden gemaakt. Maar ik denk dat ik altijd, onbewust op zoek ging naar zaken die mijn onzekerheid konden compenseren.

Een jongen die de Nederlandse taal als een baby leerde toen hij 15 was, niet met boeken is opgegroeid en overduidelijk een accent had als hij sprak – die jongen moest zijn weg weten te vinden in een wereld van vanzelfsprekendheden.

Daarnaast is de drang naar een toevlucht een belangrijke verklaring voor mijn vluchtig gedrag buiten de universiteit. Zo voorspelbaar – maar mijn leven is altijd in een teken van een toevlucht gestaan. Als ik een roman zou schrijven zou ik die zin illustreren aan de hand van levendige voorbeelden. Maar neem het voor nu van mij aan. En wie vlucht kan niet makkelijk landen. In de liefde niet. In vriendschap niet. Ook niet in studie en werk.

Dat klinkt niet hoopvol. Maar de keerzijde is dat je vanuit die vluchtige positie bewust kunt zijn van het feit dat er veel meer bestaat heilige dogma’s. Er bestaat een ongekend leven buiten de boeken – maar zonder die boeken zullen we dat niet kunnen vastleggen. Er bestaat een werkelijkheid buiten politieke theoretisering – maar zonder die theoritesering kunnen we geen grip krijgen op die werkelijkheid. Er bestaat een leven buiten de collegebanken, maar zonder die collegebanken was ik niet wie ik ben.

Laten we wanneer we kunnen onszelf verliezen in het nu en het hier. Vorige week verloren wij een vriend, een broer, een vader in Assen – heel jong, ambitieus en gezond. Dus wanneer wij kunnen – laten wij datgene doen waarvoor wij gemaakt zijn. Vul dat zelf maar in. Waarachtig zijn is een imperatief voor wie het leven betekenis wil geven.

Unieke kans: In relatietherapie met Nederland!

Geachte biculturele Nederlander,

Het debat over burgerschap in Nederland wordt grotendeels gekenmerkt door de eis van Nederlanders met ‘een migratieachtergrond’ voor acceptatie tot volwaardig burgerschap. Impliciet en expliciet stellen ze dat Nederland hun land van toekomst is. Maar er is ook toenemende wantrouwen jegens medelanders en instanties in in het land. Ze zouden naar eigen zeggen hun veiligheid niet voldoende waarborgen en hen niet als volwaardige burgers beschouwen.

Maar zoals je wellicht al weet, acceptatie zonder vertrouwen in zinloos.

Het is (daarom) tijd voor relatietherapie. Mijn ambitie is niet onbekend. Ik wil een boek over burgerschap in Nederland publiceren. In dit boek wil ik voor een hoofdstuk de relatietherapeut uithangen. Dus – heb je iets te zeggen over jouw frustratie, teleurstelling en andere ervaringen ten opzichte van het huis Nederland? Brand los en help mij jouw ongenoegen te begrijpen. Lucht jouw hart en zeg mij waar het fout is gegaan tussen jou en Nederland.

Je kunt via deze link met Nederland in therapie gaan.

Heb jij liever een gesprek – mail mij dan via info@kizamagendane.nl

Hartelijk gegroet,

Kiza

Unieke kans: Relatietherapie met Nederland!

Geachte biculturele Nederlander,

Het debat over burgerschap in Nederland wordt grotendeels gekenmerkt door de eis van Nederlanders met ‘een migratieachtergrond’ voor acceptatie tot volwaardig burgerschap. Impliciet en expliciet stellen ze dat Nederland hun land van toekomst is. Maar er is ook toenemende wantrouwen jegens medelanders en instanties in in het land. Ze zouden naar eigen zeggen hun veiligheid niet voldoende waarborgen en hen niet als volwaardige burgers beschouwen.

Maar zoals je wellicht al weet, acceptatie zonder vertrouwen in zinloos.

Het is (daarom) tijd voor relatietherapie. Mijn ambitie is niet onbekend. Ik wil een boek over burgerschap in Nederland publiceren. In dit boek wil ik voor een hoofdstuk de relatietherapeut uithangen. Dus – heb je iets te zeggen over jouw frustratie, teleurstelling en andere ervaringen ten opzichte van het huis Nederland? Brand los en help mij jouw ongenoegen te begrijpen. Lucht jouw hart en zeg mij waar het fout is gegaan tussen jou en Nederland.

Je kunt via deze link met Nederland in therapie gaan.

Heb jij liever een gesprek – mail mij dan via info@kizamagendane.nl

Hartelijk gegroet,

Kiza

Aan: mensen die vinden dat ik mijn diploma eerst moet halen

Observatoren,

Mensen die tegen mij zeggen: Kiza, haal jouw diploma eerst.

Vaak omdat ze weten waar ze het over hebben.

Heel vaak omdat ze iets zien – en mij een diploma gunnen.

Ook omdat ze mij het plezier van nu studeren en later de vruchten plukken gunnen.

Ik zeg het niet vaak genoeg – maar bij dezen:
Dank u wel.

Bedankt dat jullie observeren, en waar het nodig  mij duidelijk maken dat er meer bestaat dan vluchtig scoren.

Ik dank:

Alphonse Muambi
Malega Mangendane
Eva Magendane
Angilique Mbundu
Bas Paternotte
Ebissé Rouw
Dave Ensberg
Brigitte Mugiraneza
Bouba Kone

En vele anderen die mij hebben herinnered dat ik mijn studie voorop moet stellen,

Ik dank jullie.

 

Vrijheid vieren kun je leren

Vrijheid is geen makkelijke woord. Althans, elke keer wanneer ik er aan denk, vraag ik mij constant af wat het inhoudt? Ik zie beelden voor mij: en zaal vol mensen die ongestoord naar een verhaal zitten te luisteren. Vrienden en collega’s die op vrijdagavond samen een biertje drinken. Een jongen of een meisje die zich vorige week heeft ingeschreven voor zijn of haar droomstudie.

Aan dit soort beelden moet ik denken als ik aan het woord vrijheid hoor. Maar het woord vrijheid dwingt mij ook om verder te kijken. Om wat filosofisch te zijn en vragen te stellen. Om te reflecteren.

Trouwens, het vermogen om te reflecteren kan alleen als wij vrij zijn. Vrijheid maakt reflectie mogelijk.
Gisteren hebben wij gereflecteerd over de Tweede-Wereldoorlog en andere oorlogen. Wij hebben de doden van deze verschrikkelijke oorlogen herdacht. ‘Nooit meer’ zeiden wij dan tegen elkaar.

Er is in onze samenleving ook steeds meer discussie over hoe wij 4 mei moeten invullen. Sommigen vinden dat wij te veel nadruk leggen op de Tweede Wereldoorlog. Andere vinden dat wij vluchtelingen die zijn overleden in de Middellandse zee ook moeten herdenken. Anderen vinden dat de herdenking niet inclusief is en alleen maar het perspectief van witte Nederlanders representeert.

Maar we konden gisteren stil staan omdat wij vrij zijn. We kunnen ook deze discussies voeren over hoe wij invulling aan onze herdenkingscultuur moeten geven – als wij vrij zijn.
Met andere woorden, zonder vrijheid is er geen reflectie.

Maar vergis je niet. Zonder reflectie is vrijheid waardelos. Zonder gisteren is er geen vandaag. Het goede nieuws is: reflecteren kun je leren. En het noodzakelijke nieuws is: reflecteren moet je leren.

Hoe kunnen wij leren reflecteren om de vrijheid die wij hebben meer te waarderen en te waarborgen?

In december van vorige jaar was ik naar Terneuzen, in Zeeland gegaan om met de bewoners daar te spreken over mijn zoektocht naar de Nederlander. Een vriend die in Terneuzen woont had een bijeenkomst georganiseerd waar autochtonen Nederlanders in gesprek gingen met nieuwkomers, vluchtelingen. Tijdens deze bijeenkomst vertelde een Eritrese vrouw hoe wonderlijk zij het vond dat zij in Nederland heel veel ruimte kreeg om zelf invulling te geven aan haar eigen leven. Zij vond het heel bijzonder dat zij hier een rekeningnummer zelf mocht beheren, dat er van haar werd verwacht om een opleiding te doen en dat zelfstandig kon bepalen. Ook het feit dat er om haar mening werd gevraagd vond zij heel wonderlijk.

‘Waar ik vandaan kom verwacht niemand dat ik iets te zeggen heb.’ vertelde zij. Een aantal bewoners die aanwezig op de avond aanwezig waren vertelden mij na afloop dat zij door dat verhaal meer begrip voor de vrouw konden brengen. Zij snapten hoe niet vanzelfsprekend het voor deze vrouw moet zijn om een eigen leven te leiden.

Ik deel het verhaal van de Eritrese vrouw omdat het ons een belangrijke boodschap mee geeft: pas wanneer je weet hoe het voelt om niet vrij te zijn kun je de waarde van vrijheid werkelijk ervaren.

Ik hoop dat Nederland naar het verhaal van de Eritrese vrouw, maar ook van al die duizenden vluchtelingen die een nieuw bestaan in ons land aan het bouwen zijn gaan luisteren. Zij nemen verhalen met zich mee die onze imaginaire vermogen kunnen versterken. Zij brengen verhalen met zich mee die ons weer kunnen leren reflecteren. Want, wat is de waarde van vrijheid als wij niet meer de mogelijkheid hebben om het gebrek ervan van dichtbij te ervaren? Wie vrijheid wil waarderen moet eerst ervaren hoe en horen onvrijheid voelt.

Vrijheid vieren is geen vanzelfsprekendheid. Ik heb deze anekdote uit 2012 op papier twee jaar geleden gezet om dat uit te leggen.

“Het was op een zaterdag  in november 2012. Ik was net gekozen tot bestuurslid van het CDJA, de jongerenorganisatie van het CDA. Met vreugde en trots koesterde ik mijn overwinning. Blij en trots omdat ik nog maar zes jaar in Nederland woonde en het mij was gelukt om in mijn nieuwe land te integreren, dat ik zelfs bestuurslid werd van een politieke jongerenorganisatie.

Een paar minuten na mijn overwinning keek ik op mijn telefoon. Ik wist niet wat mij te wachten stond. De stad Goma in mijn geboorteland Congo was een puinhoop geworden. De rebellen hadden de stad ingenomen. Er vielen honderden doden. Het leek erop dat vrijheid een mythe was in dit land dat meer dan 5 miljoen doden heeft gekend als gevolg van een eerdere ‘burgeroorlog’.

Zeg het mij maar: kan ik vrijheid in Nederland vieren terwijl het land en het continent waar ik vandaan kom onder het juk van extreme krachten leeft? Ik schrijf dit artikel in het Nederlands omdat ik de kans heb gehad om Nederland mijn thuis te maken en dus de Nederlandse taal te leren. Ik studeer en werk in Nederland. Daarnaast ben ik maatschappelijk betrokken in Nederland.”

Ik deel mijn anekdote uit 2012 om te laten zien dat vrijheid vieren ook iets is wat overgedragen moet worden. Het gaat niet niet vanzelf dames en heren. Wie 50 jaar van zijn leven in een gevangenis heeft doorgebracht en alleen 1 minuut per dag licht via het raam kon zien – zal verblind raken wanneer hij na zijn vrijlating daar buiten geconfronteerd wordt met het felle zonlicht dat hij voor jaren naar heeft verlangd.

Vluchtelingen en voormalige vluchtelingen dragen allerlei vragen met zich mee in ons land. Zelfs als ze geïntegreerd zijn, dat ze zelfs bestuurslid kunnen worden van een politieke jongeren organisaties, blijven zij geconfronteerd met het feit dat hun verscheurde verleden en landen van afkomst hun direct of indirect blijven achtervolgen.

Ik denk dat zowel nieuwkomers als autochtone inwoners van dit land elkaar kunnen leren om de vrijheid die wij hebben te koesteren en door te geven. Enerzijds door nieuwkomers die ons leren om een imaginaire vermogen te ontwikkelen om bewust te zijn van het feit dat de vrijheid die wij hebben niet vanzelfsprekend is. Wij kunnen door deze interactie met onze reflectievermogen vergroten zodat wij de vrijheid die wij hebben nog meer gaan waarderen. Maar anderzijds kunnen we ook nieuwkomers leren om zich thuis te voelen. Door een interactie met ze aan te gaan. Als buren, klasgenoten, geliefden, vrienden en teamgenoten bijvoorbeeld. Door ze te vertellen dat zij welkom zijn en wanneer de zon te vel is, zij prima een zonnebril mogen dragen.

Vrijheid is een werkwoord.

Vrijheid vieren kun je leren.

Deze tekst heb ik voorgedragen op 5 mei in Den Haag (Malieveld) bij plein van Vrijheid Podium, georganiseerd door Justice and Peace. 

Ode aan verbinders

Ik mis de woorden om wat er nu in dit land gebeurt te vangen. Jij misschien wel?
Ik ben al een tijdje op zoek naar de Nederlander. Ik reis door het land (alles buiten Amsterdam en social media) om met mensen te praten over wat ons verbindt. Ik kom elke keer Nederlanders tegen die dag in dag uit keihard werken om dit land nog geweldig te maken dan het nu al is.

Ik kom veel Nederlanders tegen die oprecht bang zijn. Echt bang. Omdat ze niet zo goed weten hoe ze zich moeten verhouden ten opzichte van grote ontwikkelingen om hen heen. Daarnaast herkennen ze zich niet in wat ze op social media en op televisie zien. Zij die beter kunnen formulieren of extremer zijn lijken namens hen te praten. Hun eigen werkelijkheid wordt volledig door trending topics en drama overschaduwd.

Ik herken mijzelf ook niet meer in wat ik op social media en het nieuws zie. Elke keer als ik naar de universiteit ga of door het land reis kom ik in andere soort gesprekken dan wat ik hier op social media zie.  Het is zo raar hier – er is weinig ruimte tot reflectie en waarachtig dialoog. Het leven lijkt hier zo vluchtig en zinloos. Sorry als de voorgaande zinnen dramatisch klinken, ik ben mij bewust van de nuance, maar toch.

Met de kennis van nu durf ik voorzichtig te stellen dat wij in dit land heel slecht tot niet naar elkaar luisteren. We willen racisme via de rechter aan pakken en niet via de dialoog, confrontatie en onderwijs. We denken discriminatie via een wet te kunnen beëindigen en niet via verbinding, vertrouwen en respect. Daarmee ontken ik niet er verschillende methodes zijn, maar toch.

We leven in tijden waar verbinders als soft en hypocriet worden gezien. Wie probeert naar verschillende kanten van het verhaal te kijken wordt als een chameleon en dus niet als authentiek beschouwd, en moet dus worden wantrouwen.

Toch durf ik met de kennis van nu te stellen dat wij nu meer dan ooit verbinders nodig hebben. Zij die de PVV-stemmers, Trump-stemmers en de politieke bewegingen niet DENK per definitie veroordelen. Met die nog doen wat het woord zegt – extreme posities bij elkaar brengen. Want zonder verbinders is een samenleving onhoudbaar.

D66-kandidatenlijst is een progressieve partij onwaardig

Eind oktober vertelde Alexander Pechtold op een jubileumcongres van D66 vol bravoure dat D66 al jaren de grootste progressieve partij van Nederland is. Hij voegde daar aan toe dat hij er voor gaat zorgen dat het zo blijft. Deze belofte werd vorige week verbroken toen D66 haar kandidatenlijst voor de TweedeKamer presenteerde. Wie een blik daarop werpt kan namelijk constateren dat er geen enkele biculturele Nederlander in de top 10 van deze kandidatenlijst te vinden is. Hoe kun je jezelf als progressief beschouwen als je geen afspiegeling van de samenleving bent of geen poging doet om een afspiegeling van de samenleving te zijn?

Met totaal zeven niet-witte Nederlanders op de kandidatenlijst doet D66 het desondanks aanzienlijk beter dan het CDA bijvoorbeeld. Een andere middenpartij die slechts twee biculturele Nederlanders op de kandidatenlijst had. Bij het CDA stond maar één biculturele Nederlander op een realistisch verkiesbare plek. Toch geldt hetzelfde ook voor D66. Als er nu verkiezingen zouden plaats vinden dan zou er slechts één kamerlid met een biculturele achtergrond namens D66 in de TweedeKamer kamer in komen (volgens de peil.nl). Salima Belhaj die op plek nummer 15 van de kandidatenlijst staat.

Een veel gehoorde excuus voor het gebrek aan etnisch diversiteit in het parlement is dat selectiecommissies van politieke partijen puur naar kwaliteit en niet naar afkomst kijken. Voor D66 klopt deze stelling niet omdat de partij over het hele land rijk aan biculturele talenten is. Daarnaast kun je je afvragen of wit synoniem voor kwaliteit is. Selecteren op kwaliteit betekent in de praktijk dat men bepaalde keuzes maakt die talenten van kleur uitsluiten.

De lijst heeft een exclusief karakter.

Zo worden verkiesbare plekken op de kandidatenlijst gevuld door bestaande kamerleden en lokale gezichten uit grote steden. Met op nummer 3 Ingrid van Engelshoven (wethouder in Den Haag), op nummer 8 Jan Paternotte (fractievoorzitter D66 in Amsterdam). Op nummer 12 Rob Jetten en op nummer 13 Jessica van Eijs (respectievelijk fractievoorzitters van D66 in Nijmegen en Eindhoven). Een opmerkelijke patroon voor een zelfverklaard liberale partij die als slogan ‘kansen voor iedereen’ heeft. Welke kansen heeft D66 het over als blijkt dat mensen die namens die partij in de TweedeKamer gaan allemaal hetzelfde profiel hebben?

Het is ook opmerkelijk dat vijf van de acht biculturele Nederlanders elkaar op de lijst achtervolgen op onverkiesbare plekken (van plek 34 tot met plek 38). Op plek 34 Noureddine Zarroy (Fractievoorzitter D66 te Helmond), Op plek 35 Noëlle Sanders (Raadslid te Amersfoort), op 36 Rachid Guernaoui (Raadslid Den Haag), op 37 Mpanzu Bamenga( Raadslid te Eindhoven) en Hülya Kat (Raadslid te Velsen). Bestaat er een magisch algoritme die besloot deze biculturele talenten allemaal op deze lelijke plekken te plaatsten? De D66-kandidatenlijst lijkt wel op een prive-feestje waar biculturele Nederlanders welkom zijn op voorwaarde dat ze in een geïsoleerd hokje buiten de schijnwerpers blijven. Op deze manier mist niet alleen D66 kleurrijk talenten, Nederland wordt daar ook de dupe van.

Nederland en D66 verdienen beter representatie. Het is nu aan D66-leden om het taai te keren. Zij kunnen via de interne verkiezing de lijst tot 21 november beïnvloeden. Zij kunnen ook de partijtop om transparantie vragen over de totstandkoming van kandidatenlijst. Een partij die voor gelijke kansen vecht in de samenleving moet vooral ook intern aan gelijke kansen werken. Helemaal als deze partij met trots zichzelf als de grootste progressieve partij van Nederland beschouwt. Dat heet consistentie en geloofwaardigheid.

Luistertip: Deze Ethiopische superster worstelde als ‘Illegaal’ in Nederland

Sommige verhalen zullen ons kwalijk nemen als we ze niet verspreiden. Sommigen dingen zijn het waard om te delen.
Jacky Gosee worstelde met een leven in Nederland als een ongedocumenteerde. Zo erg dat toen zijn moeder overleed in Ethiopia, hij er niet naar toe kon reizen omdat hij nog geen verblijfsvergunning had, en dus geen reisdocument kon krijgen. Hij moest ‘zwart’ werken om te overleven. Maar hij heeft nooit opgegeven en vocht hij erkenning. Hij wilde van muziek gelukkig worden.

Terwijl je dit leest is het een ander verhaal. Jacky is een succesvolle artiesten in Ethiopia die milljonen maakt en miljoenen raakt. Hij toert over de hele wereld en komt bijvoorbeeld met een private jet in Washington D.C , om vervolgens voor duizenden fans op te treden. Hij krijgt zalen vol in Londen, Dubai en Addis. 


Jacky is erin geslaagd om in zijn westerse invloeden en de traditionele amharic muziek te combineren (ik weet eerlijk gezegd niet of ik die zin goed formulier, maar vooruit). Hij is bovendien de uitvinider van de zogenaamd ‘Jacky style’, een dansstijl die te zien is in zijn dit nummer ‘Sela Bey’, wat betekent: ‘chill, relax’ , ‘
wees wijs, we verstandig mijn schoonheid’. 

Hij zingt niet alleen over chillen. Zo bracht hij recentelijk een tribute uit naar 30 leden van de Ethopiese christen die vorige maand door de IS op een barbarse wijze werden afgeslacht. Vorige jaar bracht hij ‘Fiyamate’ uit, waarin hij via een liefdesverhaal op een subtiele wijze zijn mening geeft over de Ethopia-Eritrea conflict.

Moraal van dit verhaal? ‘Leef je droom’ zoals de motto Omar Munie luidt.

Sommige dingen zijn het waard om te delen. Ik was vandaag voor mijn studie bezig om Ethiopia te analyseren als competitieve autoritaire regime. Neem jezelf niet kwalijk als je niet weet wat dat betekent. Hoe dan ook, voorbij mensenrechtenschendingen en complexe politieke systemen bestaat er zo iets als liefde. Ik geloof dat muziek de suprematie heeft om waanhoop te overwinnen en liefde te verspreiden. Het verhaal van Jacky Gosee bewijst dat. Daarom besloot ik dit verhaal te delen. Dat ik vorige jaar in Mei al op mijn tijdlijn op Facebook schreef.

Sela bey!

Liefde overwint alles!

Zullen we het eens over mijn intentie hebben?

Ik woonde een paar maanden in Nederland toen ik blogs op Hyves publiceerde. In het Nederlands. Uiteraard, die stukken hadden altijd taalfouten. Mensen zeiden letterlijk tegen mij dat het geen zin had om te schrijven – het was toch een vreemde taal? Ik heb het over negen jaar geleden. Mijn blogs waren af en toe uitgelicht. Dat betekent dat ze op de voorpagina van Hyves kwamen waardoor mensen die niet vrienden van mij waren het ook konden lezen.  Als ik uitgelicht was, was ik meer dan trots.

In de post-hyves tijdperk had ik een blog getiteld ‘Beperkt vocabulaire’. Omdat ik ondanks mijn beperkte woordenschat in het Nederlands, de schoonheid van verhalen en ideeën met de wereld delen delen nog steeds waardeerde. Hier  is het museum van deze blog te vinden, met mijn allereerste post in het jaar 2010. Het jaar daarna schreef ik op een andere blog van mij dat ik ben geboren om ‘jou’ dit te laten lezen.  Jaren later zouden honderden stukken van mijn hand verschijnen. Nog steeds in het Nederlands.

Ik was een scholier in het Noorden van het land. Ik was ook maatschappelijk actief – politiek actief zelfs. Ik ging regelmatig van het Noorden naar de randstad om relevante activiteiten te volgen. Terwijl ik dit deed schreef ik altijd. En nog steeds stelden mensen dat ik maar beter kon stoppen met het schrijven in een vreemde taal.

Bedankt voor zij die vanaf het begin mij volgen. Bedankt voor zij die vertrouwen in mij hebben gehad, of nog steeds hebben. Soms was er een stimulans. Zo werd ik tweede op een talentenjacht van Kunstbende in de categorie schrijven. Dat gaf mij ongelooflijk veel vertrouwen om door te gaan.

Met trillingen in mijn hand besef ik nu hoeveel schrijven voor mij betekent. Ik weet nog heel goed hoe een openbaring naar mij kwam toen ik op het punt stond om naar Nederland te komen. Ik was een vijftienjarige jongen in een vluchtelingenkamp en gebeurde er veel in mijn leven. Ik had heel veel pijn, verdiet,verwarring, woede en rancune zelfs. Het is in die periode dat mijn schrijverschap is geboren. Ik kocht een schrift en schreef dat ik ben gemaakt om een verhaal te vertellen.

Het is bijna 10 jaar geleden dat ik dat vluchtelingenkamp heb verlaten. Het is bijna 10 jaar geleden dat ik naar Nederland kwam (volgende jaar ben ik 10 jaar in Nederland). Er is in die tien jaar heel veel gebeurd. Ik heb geen woede, rancune of verwarring. Ik heb in die tien jaar mijn geluid gezocht. Ik heb mijn stijl gezocht.

Daarnaast is er op het gebied van persoonlijke en maatschappelijke ontwikkeling heel veel gebeurd. Ik ben niet meer die naive vijftienjarige die stukjes schreef op hyves en blij was als ze uitgelicht waren. Daarnaast heb ik door omstandigheden een positie gekregen die bepaalde verwachtingen met zich mee brengt. Sommige mensen zien mij als een rolmodel. Ik heb er niet voor gekozen, maar dat is de realiteit, of het resultaat van mijn handeling.

Toch wil ik iets kwijt wat mij diep raakt. Ik ben nog steeds met mijn zoektocht bezig. Ik ben nog steeds op zoek naar mijn stem. Op zoek naar mijn thuis. Ik ben nu pas begonnen met het ontdekken van de literatuur bijvoorbeeld. Ik ben 24 jaar oud, en ik ben nog steeds bezig met het afronden van mijn bachalor-opleiding op de Universiteit van Amsterdam. Kortom, ik ben jong en zoekend. Mijn rol is zoeken.

En dan wil ik het hebben over profileren: Is Kiza bezig zelfprofilering? Ik denk dat het klopt. Ook al is het niet bewust, maar ga ik het niet ingewikkeld maken. Ik ben vast wel met zelfprofililering bezig. Ik denk dat ik voor altijd ben bezig geweest met mij weg vinden in een samenleving die nieuw voor mij was. Ik denk dat ik, net als velen op zoek ben naar erkenning, zekerheid en bevestiging. Ik denk dat ik net als velen op zoek ben naar een positie om iets voor elkaar te krijgen.

Voor wie doe ik het? Ik denk dat ik net als velen het voor mijzelf doe. Ik wil niemand kwetsen met deze uitsprak. Maar toen ik stukjes schreef op Hyves en op mijn blogs – deed ik het voor mijzelf. Toen ik naar de Randstad ging om mijn Drentse wereld te verruimen, deed ik dat voor mijzelf. Toen ik besloot om mijn best te doen en een vwo diploma te halen – deed ik dat in de eerste instantie voor mijzelf.

Ik ben geen woordvoerder van vluchtelingen, Afrikanen, zwarte mensen of welke groep dan. Je kunt mij in een hokje van een zwarte jongen die als vluchteling naar Nederland is gekomen plaatsen. Dat kan en dat is in zeker zin een versie van mij. Maar wat ik ben staat los van deze hokjes en staat los van wat ik doe.

Wanneer mensen erkenning geven voor wat je doet en ineens jouw handelingen willen beperken, vergeten ze vaak dat het door die handelingen is dat ze jou in de eerste instantie gingen waarderen. Het is eenzaam in Amsterdam, mensen lachen met elkaar maar gunnen elkaar niets. Ik heb het mee gemaakt. Ik snap het ook – iedereen is bezig met overleven, of beter gezegd, een plek vinden in de samenleving. Veel te vaak vergeten mensen dat je hard moest vechten om een bepaalde positie te bereiken en willen ze de middel die je hebt gebruikt om die positie te bereiken uit de hand nemen. Maar weet je wat.. ik heb liever geen positie.

Ik schrijf voor niemand. Ik schrijf omdat ik in de eerste instantie nog steeds geloof dat ik een verhaal draag. Niet om een fanbase te creëren, niet om een gemeenschap tevreden te stellen.

Dus zullen we het over mijn intentie hebben?

Ik ben jong.. en zoekend. Dat is mijn rol.  En natuurlijk ben ik een vriend, broer, geliefde… ga zo door.

Waarom ik overal met trots vertel dat ik ‘student politicologie’ ben – en het is niet wat je denkt

Maakt het dragen van de titel ‘student’ iets uit bij mijn voor mijn aanwezigheid en mijn bijdrage in de publieke ruimte? Ik heb regelmatig te horen gekregen dat ik beter de titel ‘student politicologie’  kan weghalen bij mijn professionele bezigheden en optredens.  Wie neemt een student nou serieus? Door mezelf als ‘publicist, sociaal ondernemer’ of iets anders te branden zal ik serieus genomen worden, is de veronderstelling.

Ik heb besloten om de titel ‘student’ weer op mijn site te plaatsen. Dat is omdat ik die titel zelf als een achievement (prestatie) in mijn leven zie.

Ik kan mij herinneren dat ik ongeveer 8 jaar geleden, toen ik nieuw in Nederland was,  ik een advies kreeg het laagste niveau van het MBO te doen (Niveau 1). Ik vond dit niet bij mij passen.  Er zijn wonderen gebeurd en op één of andere manier ben ik op het vwo beland. Enerzijds door hard te werken, maar anderzijds doordat er mensen waren die mij die kans gaven.

Hoe was het op het vwo? Mijn beheersing van de Nederlandse taal was gewoon vwo-onwaardig. Het was helemaal niet makkelijk.
Ik had een blog toentertijd getiteld: ‘ Beperkt vocabulair’. Omdat ik er met mijn beperkte vocabulair alles aan deed om toch iets te doen, te bloggen, te studeren, etc.

Ik gaf deze TEDxTalk in Delft om uit te leggen hoe ik mijn weg in Nederland heb gevonden.

Student zijn als verlossing
Regelmatig ging ik vanuit het Noorden van het land (waar ik woonde) naar de Randstad. Dit deed ik omdat de meeste dingen die mij interesseerden in mijn vrije tijd zich daar afspeelden. Ik was politiek actief bijvoorbeeld. Ook bezocht evenementen zoals de dag van de VN en de Afrikadag.  Elke keer kwam ik mensen tegen die op de universiteit studeerden. Ik was regelmatig de enige scholier, zo niet een van de weinig. In het jaar 2012, toen ik meedeed aan een televisieprogramma genaamd ‘VPRO Premier gezocht’ was ik wederom de enige scholier van alle kandidaten. Dat was in het jaar dat ik net voor mijn vwo was gezakt.

Maar toen kwam een jaar later dat vwo-diploma, als een wonder. En het voelde toen, drie jaar geleden, als een bevrijding. Op mijn Facebook schreef ik: ‘ Ik ben klaar voor de grote wereld’. Mijn mentor was positief verrast door en trots op mij, dat ik ondanks mijn gekheid toch er in slaagde deze diploma te behalen. Op de diploma-uitreiking van mijn school gaf ik als enige student een speech, waarin ik mijn school bedankte. Het voelde als een noodzaak.

Van ver gekomen
Het is deze maand precies negen jaar geleden nadat ik naar Nederland ben gekomen. We zijn nu precies drie jaar verder nadat ik mijn vwo-diploma heb gehaald. Voor mij, is het behalen van dat diploma de grootste prestatie die ik in Nederland tot nu toe heb geleverd. Ik snap dat velen onder de indruk zijn van mijn andere activiteiten (in de krant publiceren, op televisie komen, advies bij ministeries etc…), ik ben daar ook trots op. Maar Ik ben nu, en de komende jaren gewoon een student, en dat voelt voor mij als iets om trots op te zijn, juist omdat het niet makkelijk was om die titel te behalen. Medestudenten op de universiteit kunnen voor mijn gevoel dan ook niet beseffen wat voor weg ik heb moeten afleggen om uiteindelijk in dezelfde collegebanken als hen te belanden.

Het was geen gemakkelijke weg, en het is geen makkelijke weg. Ik ben dankbaar voor mijn docenten die het vertrouwen in mij hadden ondanks mijn gebrekkige taalbeheersing.

Wat ik met deze inzicht kan
Ik realiseer mij ook dat ik veel kansen heb gekregen. En nu na een aantal jaren op de universiteit te hebben rondgelopen besef ik hoe ontoegankelijk het is. Ik heb eerder in een persoonlijk verhaal laten weten dat ik ervoor open sta om andere jongeren die als nieuwkomers naar Nederland zijn gekomen te inspireren om het beste uit zichzelf te halen. Ik heb ideeën over hoe ik dit wil doen (via spreekbeurten bijvoorbeeld). Maar ik merk ook dat de universiteit een bepaalde habitus vraagt die niet iedereen heeft. Ik denk dat de universiteit meer moeite kan doen om meer mensen te betrekken die niet per definitie in het plaatje passen.
Je hoort het, ik ben trots dat ik ondanks alles erin ben geslaagd om erbij te horen. Dat klinkt verschrikkelijk, maar ik denk dat iedereen erbij wil horen. Juist voor een nieuwkomer in Nederland. Ik heb ervoor gekozen om erbij te horen.

Voor alle duidelijkheid dan maar: Dat ik een student ben beperkt mij niet om andere dingen te doen. Ik geloof in de combinatie van leren en doen. Als schrijver, opiniemaker, etc.. geloof ik dat de universiteit mij tools geeft om toe te passen in de praktijk. Dus voorlopig geniet ik van die titel: ‘ Student, ondernemer, dromer’.

« Oudere berichten

© 2017 Kiza Magendane

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑